۲۵ اردیبهشت ماه به عنوان روز پاسداشت زبان فارسی در تقویم کشور ثبت شده است.
همه ساله در این روز یاد این شاعر بزرگ زنده نگه داشته میشود. کسی که زبان فارسی را حفظ کرد و همچون میراثی ارزشمند برای آیندگان به جا گذاشت.
زبان به باور اکثر فرهنگشناسان، مهمترین عنصر فرهنگی برای ایجاد هویت جمعی است.
زبان فارسی که پیوند دهنده مردمان ایران زمین در طول اعصار بوده، فراز و نشیبهای بسیاری را از سرگذرانده است. در این میان شاعران ما سهمی مهمی در این تحولات بر عهده داشتهاند. در واقع شاعران در ادوار مختلف، پاسداران زبان فارسی بودهاند.
یکی از نگهبانان ارزشمند زبان فارسی، حکیم ابوالقاسم فردوسی است که اثر درخشان او " شاهنامه " اهمیتی غیرقابل انکار در حفظ زبان فارسی و هویت ایرانی داشته است.
شاهنامه، اثری حماسی و منظوم مشتمل بر ۶۰ هزار بیت است که داستانهایی را از آغاز تاریخ ایران در بردارد و آن را در زمان چهار پادشاهی پیشدادیان، کیانیان، اشکانیان و ساسانیان به تصویر میکشد.
با نگاهی عمیقتر باید گفت شاهنامه خزانه واژگان و گنجینه فصاحت زبان فارسی است.
احیاء زبان فارسی و تاریخ گذشته ایران باستان، مدیون حکیم ابوالقاسم فردوسی است و این مرد بزرگ با درایت، فرهنگ ایران پیش از اسلام را با فرهنگ ایران پس از اسلام پیوند داده و از آیینهای ایران و اعتقادات ایرانیان، در سرایش شاهنامه بهره برده است.