با اعمال سیاستهای کاهش فرزندآوری اواخردهه ۶۰ و دهه ۷۰ رشد جمعیت از ۳.۶ درصد به ۱.۷ درصد در سال۱۴۰۰ رسید.
فرزند کمتر، زندگی بهتر یک شعار و نیز برنامه مرتبط با تنظیم خانواده بود که در دهه ۷۰ اعمال شد این بود که دولت برای کاهش جمعیت و اینکه خانوادهها ترغیب به نیاوردن فرزندان شوند، امکاناتی مانند، وام، زمین و مسکن اهدا شد.
کنترل باروری در خانوادهها با گذاشتن دورههای آموزشی بود. در همین چارچوب بود که در همان سالهای ۷۰ خانوادههای کم بضاعت دارای سه فرزند که قدرت باروری دارند، تنها پس از وازکتومی یا توبکتومی و ارائه مدرک از سوی مراکز بهداشت میتوانند زیر پوشش کمیتههای خیریه در بیایند. در ادامه این روند دو دهه کاهش جمعیت با مشخص شدن نتایج عمومی سرشماری ۱۳۹۰، اعلام شد که روند رشد جمعیت یک دوره پنج ساله به ۱.۳ درصد کاهش یافت.
هم اکنون استان همدان در رده هفتم جمعیت کشور قرار دارد و اگر برنامهای درست برای آن صورت نگیرد تا ۳ سال آینده جز ۴ استان پیر کشور قرار میگیرد.
در ابتدای دهه ۹۰ زنگ بحران کاهش جمعیت در کشور به صدا در آمد و مسئولان و مجلس براساس ابلاغ رهبری موظف به چاره اندیشی در این زمینه شدند.
در سال گذشته مجلس شورای اسلامی قانون حمایت از فرزندآوری را در کشور وضع کرد که پس از آن دستگاههای مختلف موظف به ارائه خدماتی، چون وام ازدواج ۱۴۰ میلیون تومان، پرداخت تسهیلات و اهدا زمین به خانوادهها شدند.