برنامه مستند «چراغداران» رادیو فرهنگ، یکشنبه ۸ خرداد به روایت زندگی کسایی مروزی، شاعر ایرانی در نیمهٔ دوم سده چهارم هجری اختصاص دارد.
مجدالدین ابوالحسن کسایی مروزی (زادهٔ ۳۴۱ ه. ق در مرو)، شاعر ایرانی در نیمهٔ دوم سده چهارم هجری و (شاید) آغاز سده پنجم هجری و اهل مرو بوده است. کسایی اواخر دورهٔ سامانیان و اوایل دوره غزنویان میزیسته است.
نام کسایی در چهار مقاله نظامی عروضی بهصورت ابوالحسن کسایی آمدهاست و در دمیةالقصر باخرزی دو بیت از او به نام ابوالحسن مروزی نقل شده است.
دیوان کسایی که تا قرن ششم موجود بوده، بعدها از میان رفتهاست. در بارهٔ شعر او، مؤلف کتاب النقض که دیوانش را در دست داشته میگوید: «همهٔ دیوان او مدایح و مناقب حضرت مصطفی و آل اوست». عوفی هم میگوید: «اکثر اشعار او در زهد و وعظ است، و در مناقب اهل بیت نبوت». اشعار مذهبی او بیش از جنبهٔ شعری، از نظر تاریخ اجتماعی ایران و پیشینهٔ انتشار شیوههای گونهگون فکری در خراسان اهمیت دارد، اما جلوهٔ اصلی شاعری او که در طول قرنها مایهٔ اشتهار شاعر گردیده از آنجاست که کسایی نقاش چیرهدست طبیعت است و وصفهای روشن و جاندار با تشبیهات ساده و لطیف و دلنشین او را در شعر کهن فارسی بلندآوازه ساختهاست.