دکتر مرتضی سرمدی، دانشمند ایرانی و همکارانش در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) میکروذراتی را توسعه دادهاند که میتوانند دزهایی از دارو را در زمانهای مشخص آزاد کنند.
این سیستم از ریزذراتی تشکیل شده است که از پلیمر زیست سازگاری موسوم به PLGA ساخته شدهاند. ذرات دارو در یک محفظه تعبیه میشوند و یک درپوش با استفاده از حرارت ملایم روی بخش بالایی آنها قرار میگیرد. در نهایت با تجزیه پلیمر در طول زمان، دارو را آزاد میشود.
چندین سال است که محققان روی این ایده کار می کنند، اما در این مطالعه جدید، محققان به طور دقیق نحوه کارکرد آن را بررسی و روشهای جدیدی را برای افزایش تولید آن، ایجاد کردند. فهمیدن اینکه اندازه ذرات بر زمان انتشار دارو تأثیری ندارد باعث تعجب محققان شد. آنها دریافتند که همه چیز به نوع پلیمر مورد استفاده و نه اندازه ذرات برمیگردد.
پژوهشگران مشاهده کردند که PLGA به آرامی توسط آب شکافته میشود تا زمانی که درپوش آن باز و دارو به داخل بدن وارد شود. ترکیبهای مختلف پلیمرها با سرعتهای متفاوتی تجزیه میشوند، که به دانشمندان این اجازه را میدهد تا تصمیم بگیرند که داروها پس از چند روز، چند هفته یا چند ماه در صورت نیاز آزاد شوند.
مرتضی سرمدی، محقق اصلی این تحقیقات، درباره این دستاورد می گوید: اگر میخواهید ذره پس از شش ماه برای کاربردی مشخص آزاد شود، از یک نوع پلیمر و اگر بخواهیم بعد از دو روز آزاد شود، از پلیمر دیگری استفاده میکنیم.
پژوهشگران میگویند که این روش میتواند برای طیف وسیعی از انواع واکسنها، از جمله واکسنهایی که مبتنی بر دیانای (DNA)، آرانای (RNA) یا پروتئینهای نوترکیب هستند، مورد استفاده قرار گیرد.
نخستین نمونه در حال توسعه از این موارد، واکسن فلج اطفال است که معمولاً به چهار دوره تزریق نیاز دارد و محققان اکنون آن را روی حیوانات آزمایش میکنند.