ویرایش جدید کتابی از زرویی نصرآباد با عنوان «انوری ابیوردی» منتشر شد
مجموعهای که کوشیده با دقیق شدن بر ظرایف و نکات نغز و طنزآمیز شاعران و نویسندگان کهن ایران زمین، ضمن انجام پژوهشی تازه در آثار آنها، نگاهی بر یکی از گونههای روایت زبانی آنان داشته باشد.
از سوی دیگر این مجموعه در تلاش است تا قدمت و سیره و شیوه طنزپردازی در ادبیات ایران را از دریچه نگاه خود بازخوانی و ثبت کند.
انوری ابیوردی معروف به انوری در قرن ششم میزیسته است و در انواع گونههای منظوم در زمانه خویش به سرایش شعر پرداخته است.
این مجموعه در سال ۱۳۹۵ به کوشش مرحوم زرویی و با پژوهش و همراهی نسیم عرب امیری تألیف شد ونویسنده سعی کرد از چند زاویه مقوله طنز نویسی را مورد توجه قرار دهد.
بنا بر نظر زرویی نصرآباد در این اثر، وجه غالب سرودههای شوخطبعانه انوری، هجوآمیز و هزلآمیز است و مضمون کلی این سرودهها، غالباً یا خوشطبعی و تلاش برای حسنطلب از خواجگان و امیران روزگار است یا هجو و تهدید به هجو همان بزرگان به علت برنیاوردن کام و طلب شاعر.
زرویی معتقد است متأسفانه انوری از ذوق خداداد و طبع طناز خود، کمتر برای طرح مشکلات اجتماعی و مصائب مردم روزگار خود بهره برده است و شعر او بیشتر نماینده امیال و مطامع و تسویه حسابهای شخصی است.