سامانههای رصد مبتنی بر تعیین موقعیت و ناوبری یکی از بهروزترین سامانههایی است که از آنها برای پایش حرکات پوسته زمین و اتمسفر استفاده میشود.
مخاطرات طبیعی با انواع گوناگون و گستره نفوذشان به عنوان پدیدههای تکرار شدنی و مخرب، همواره در طول دوران حیات کره زمین وجود داشتهاند؛ بنابراین برنامهریزی پیش از وقوع بحران از مسائل مهمی است که امروزه پیش روی مدیران شهری به ویژه در حوزه مدیریت بحران قرار دارد. یکی از این راهکارها استفاده از سیستمهای هشدار سریع زلزله است.
سامانههای مانیتورینگ مبتنی بر تعیین موقعیت و ناوبری یکی از بهروزترین سامانههایی است که از آنها برای پایش حرکات پوسته زمین و اتمسفر استفاده میشود. حسگرهای مورد استفاده در این سامانه ها، گیرندههای دقیق تعیین موقعیت و ناوبری است که به عنوان گیرندههای ژئودتیک شناخته میشوند.
این محصول دانش بنیان حاصل تلاش دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی است که با حمایت ستاد توسعه فناوریهای فضایی و حمل و نقل هوشمند معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری به مرحله تجاری سازی رسیده است.
از جمله ویژگیهای این سامانه میتوان به امکان استفاده از این سیستمها در هر شرایط آب و هوایی، امکان کنترل یا پایش حرکات پوسته زمین در بازدههای زمانی کوتاه و دقت بالای اندازهگیری اشاره کرد.
سامانههای پایش مبتنی بر دادههای سیستمهای تعیین موقعیت و ناوبری ماهوارهای از ۴ بخش شامل حسگرها، بستر مخابراتی انتقال داده، مرکز پایش و بخش هشدار تشکیل میشود.
بنا بر اعلام مرکز ارتباطات و اطلاع رسانی معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری، چنین سیستمی یکی از ابزارهای مهم و مکمل سیستمهای پایش پوسته نظیر دستگاههای لرزهنگاری و شتاب نگاری محسوب میشود. تحقیقات انجام شده در دنیا نشان میدهد که چنین سیستمی از مشکلات اشباعشدگی و برش در دادههای لرزهنگاری برخوردار نیست.