ویتامین D می‌تواند سلاحی در برابر دیابت نوع ۲ باشد

این مطالعه نشان داد که مکمل ها به طور متوسط ​​خطر پیشرفت به دیابت نوع ۲ را تا ۱۵ درصد کاهش می دهند.
دکتر آناستاسیوس پیتاس، سرپرست گروه تحقیق از مرکز پزشکی تافتز در بوستون، گفت: ویتامین D تأثیر متوسطی بر کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 در افراد در معرض خطر ابتلا به این بیماری دارد.
سرپرست گروه تحقیق تاکید کرد: این یافته ها در مورد افراد در معرض خطر متوسط ​​​​این بیماری صدق نمی کند و هنوز مشخص نیست که دوز بهینه ویتامین D برای افراد مبتلا به پیش دیابت چقدر است.
پیتاس گفت: هیچ مکملی جایگزین تغییرات سبک زندگی از جمله رژیم غذایی سالم و ورزش منظم نیست.
این در حالیست که دیابت نوع ۲ زمانی ایجاد می شود که سلول های بدن دیگر به درستی به هورمون انسولین که به انتقال قندها از غذا به سلول ها کمک می کند تا به عنوان انرژی استفاده شود، پاسخ نمی دهند. در نتیجه، سطح قند خون به طور مزمن بالا می ماند که در طول زمان می تواند به رگ های خونی آسیب برساند و منجر به بیماری های قلبی، کلیوی و چشمی و سایر عوارض شود.
پیش دیابت حالتی است که در آن قند خون به طور غیر طبیعی بالا است، اما هنوز به اندازه کافی برای تشخیص دیابت نوع ۲ بالا نیست.
مطالعه ویتامین D با مشاهده این موضوع آغاز شد که شیوع دیابت به طور معمول در نقاط دورتر از خط استوا بیشتر است. پیتاس گفت: این نشان می دهد که قرار گرفتن در معرض نور خورشید – که بدن را به تولید طبیعی ویتامین D تحریک می کند – ممکن است در خطر ابتلا به دیابت نقش داشته باشد.
مطالعات بعدی نشان داد که بین سطح ویتامین D خون افراد و خطر ابتلا به دیابت نوع 2 ارتباط وجود دارد. در همین حال، تحقیقات آزمایشگاهی به برخی دلایل بالقوه اشاره کرد، به عنوان مثال، ویتامین D می تواند تولید انسولین طبیعی را در حیوانات بازگرداند.
تا کنون، سه کارآزمایی بالینی انجام شده است که مستقیم آزمایش کرده اند که آیا مکمل های ویتامین D می تواند شانس پیشرفت پیش دیابت به نوع 2 را کاهش دهند یا خیر. هر کدام دریافتند که شرکت کنندگانی که ویتامین D دریافت کرده اند در مقایسه با افرادی که دارونما دریافت کرده اند، تا حدودی خطر کمتری دارند. اما این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود، به این معنی که مکمل نمی تواند موثر اعلام شود.
بنابراین پیتاس و همکارانش یک «فراتحلیل» انجام دادند که داده‌های هر سه آزمایش را گردآوری کرد. ایده این است که با تعداد بیشتر بیماران، تشخیص اثر متوسط ​​ویتامین D آسان تر خواهد بود.
این تحلیل شامل بیش از 4000 بزرگسال مبتلا به پیش دیابت بود. نیمی از آن ها به طور تصادفی ویتامین D مصرف کردند. در دو کارآزمایی، شرکت کنندگان ویتامین D3 را با دوز 4000 واحد بین المللی در روز یا 20000 واحد در هفته مصرف کردند. سومین کارآزمایی از الدکلسیتول استفاده کرد، یک «آنالوگ» ویتامین D که برای پوکی استخوان تجویز می‌شود.
طی سه سال، کمتر از ۲۳ درصد از مصرف کنندگان مکمل به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند، در مقابل ۲۵ درصد از مصرف کنندگان دارونما.