سه سياهچاله میرابیلیس (Mirabilis)، الستیر و وینتوی (Elstir & Vinteuil) به ترتیب در ۷۶۰ میلیون و ۳.۲ میلیارد سال نوری از زمین قرار دارند.
یک گروه از محققان موفق به کشف این سیاه چالهها شدند. البته از مدتها پیش درباره وجود این سیاه چالهها صحبت میشد و تا امروز مشاهده نشده بودند. اگر بخواهیم دقیق باشیم، میتوانیم بگوییم که سه سیاه چاله کوچک با هم ادغام شده اند و در مرکز کهکشانها قرار گرفته اند.
این کشهکشانهای کوچک دارای حدود یک میلیارد ستاره میباشند. اگر بخواهیم مقایسهای بکنیم، میتوان گفت که کهکشان راه شیری دارای ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره است.
این نوع ادغام جالب توجه است، زیرا کهکشانهای نخستین که خیلی کوچکتر از کهکشان راه شیری هستند، بعدها باهم ادغام شدند و کهکشانهایی را به وجود آوردند که امروزه میشناسیم.
برنا ولس (Brenna Wells)، یکی از محققان، میگوید: «بیشتر کهکشانهای کوچک و سیاه چالههای اولیه جهان هستی احتمالا امروزه خیلی بزرگتر شده اند، زیرا در معرض ادغامهای مکرر بوده اند. کهکشانهای کوچک، اجداد کهکشانهای امروز هستند که طی میلیاردها سال متحول شده و کهکشانهای بزرگی نظیر کهکشان راه شیری را به وجود آورده اند».
این کهکشانها که توسط رصدخانه چاندارا (Chandra) متعلق به ناسا تصویر برداری شده اند، میرابیلیس (Mirabilis) و الستیر-وینتوی (Elstir & Vinteuil) نام گذاری شده اند. آنها به ترتیب در ۷۶۰ میلیون و ۳.۲ میلیرد سال نوری از زمین قرار دارند. این کهکشانها با استفاه از مشاهده هسته مرکزی سایه چالههای خود ردیابی شدند. دمای مرکز سایه چالهها به میلیونها درجه ساناتی گراد میرسد.