یک مطالعه تحقیقی راه تازهای برای جلوگیری از نیشزدگی پشهها بر اساس یک «بیومولکول» ارزان و در دسترس پیشنهاد داده است.
پرداختن سلولز با اسید سولفوریک موجب میشود که این مولکولها به شکل نانوکریستالهای سلولزی تجمیع شود و سپس لایهها یا فیلمهای نیرومند و شفاف شکل میگیرند. این نانوکریستالها وقتی با آب و مقدار کمی از «گلیسرول» مخلوط شوند، به شکلی درمیآیند که میتوان آنها را به شکل ژل روی پوست استفاده کرد.
در آزمایشهای انجام شده با پشه تب زرد که برای این کار یکی از محققان دستان خود را برای مدت ۱۰ دقیقه در معرض ۱۵ پشه ماده قرار داد، استفاده از ژل نانوکریستال سلولزی تغذیه (پشهها) را به میزان زیادی کاهش داد. اما به نظر میرسید که این ماده هیچ مانع فیزیکی ایجاد نکرده و این حاکی است که فیلم یا لایه این ماده در واقع به عنوان «استتار شیمیایی» عمل کرده است و موجب شده که ترکیبات ارگانیک ناشی شده از پوست که موجب جذب پشهها میشوند، پنهان بمانند.
در آزمایشهای دیگر با پوست شبیه سازی شده، نانوکریستالهای سلولزی تقویت شده با ترکیب «ایندول» بیشترین تاثیرگذاری را در کاهش نیش داشتند.