اگرچه باسواد بودن برای دکاندار در تهران قدیم امتیاز ویژهای محسوب میشد تا بتوانند حساب و کتاب کنند و حساب دفتری مشتریها را بنویسند، اما ویژگیهایی همچون چشمپاکی و اهل حرام و حلال بودن مهمتر از آن بود.
به گزارش سرویس وبگردی خبرگزاری صدا و سیما ، کاسبهای تهران قدیم هر از گاهی مشتریها را دست بهسر میکردند، اما این رد کردن مشتری جنبه منفی نداشت و حکایت از مرام نیکوی مغازهدار داشت.
این قانون نانوشته که حکایت از مرام مغازهدارها داشت، جایی ثبت نشده بود، ولی همگی آن را رعایت میکردند؛ چرا که معتقد بودند دکاندار با زن و بچه مردم سر کار دارد و باید چشم و دل پاک باشد.
در کنار این موضوع، مغازهدارها و بازاریان قدیم، صبحها که دکان خود را باز میکردند، کرسی کوچکی بیرون از مغازه میگذاشتند. اولین مشتری که به دکان میآمد و جنس میخرید، بلافاصله کرسی را به داخل مغازه میآوردند.
وقتی مشتریهای بعدی به آنها مراجعه میکردند، کاسبها نگاهی به بیرون از دکان خود میانداختند تا ببینند کرسی کدام مغازه بیرون مانده است. به این ترتیب میفهمیدند همکارشان هنوز دشت نکرده و با اینکه جنس در مغازه داشتند، مشتریها را به روش و بهانههای مختلف به مغازه او میفرستادند.
منبع: همشهری