والدین ایرلندی خواستار ممنوعیت تلفن های هوشمند برای کودکان شدند

به گزارش خبرگزاری صداوسیما به نقل از گاردین، والدین در شهر گری استونز ایرلند با هم متحد شده اند تا به طور جمعی به فرزندان خود بگویند که تا دوران دبیرستان نمی‌توانند گوشی هوشمند داشته باشند. انجمن‌های والدین در سراسر هشت مدرسه ابتدایی منطقه، پیمان بدون تلفن هوشمند را برای ارائه یک جبهه متحد علیه لابی‌گری کودکان اتخاذ کرده‌اند.

لورا بورن که فرزندی کوچک دارد، گفت: با این تصمیم نه گفتن بسیار آسان‌تر می‌شود. هرچه بیشتر بتوانیم کودکی آن‌ها را حفظ کنیم، بهتر است. اگر همه این کار را انجام دهند، کسی احساس نمی‌کند که فرد عجیبی است.

مدارس و والدین در شهر کانتی ویکلو ماه گذشته در بحبوحه نگرانی‌هایی که گوشی‌های هوشمند به اضطراب دامن می‌زنند و کودکان را در معرض محتوای بزرگسالان قرار می‌دهند، ابتکار عمل را به دست گرفتند. این یک نمونه نادر از اقدام مشترک کل شهر در مورد این موضوع است.

پیمان داوطلبانه این است که تا زمانی که بچه‌ها وارد دبیرستان شوند، تلفن‌های هوشمند را در خانه، مدرسه و هرجای دیگر نخواهند داشت. خانواده‌ها امیدوارند با به کار بردن این پیمان برای همه کودکان منطقه، فشار همسالان را مهار کرده و هرگونه رنجشی را کاهش دهند.

راشل هارپر، مدیر مدرسه سنت پاتریک که رهبری این ابتکار را بر عهده داشت، گفت: دوران کودکی هر روز کوتاه و کوتاه‌تر می‌شود. او گفت که بچه‌های ۹ ساله شروع به درخواست گوشی‌های هوشمند کرده بودند.

پیش از این مدارس گوشی‌های هوشمند را ممنوع یا محدود می‌کردند، اما همچنان تاثیر شبکه‌های اجتماعی را بر کودکانی که تلفن داشتند، مشاهده می‌کردند. هارپر گفت که یک خط مشی در سطح شهر احتمال داشتن یک همسال با تلفن هوشمند را کاهش می‌دهد و والدین می‌توانند این پیمان را به عنوان یک قانون مدرسه ارائه کنند.

این ابتکار مورد توجه انجمن‌های والدین در ایرلند و خارج از این کشور قرار گرفت و استفن دانلی، وزیر بهداشت ایرلند که در نزدیکی گری استونز زندگی می‌کند، بر آن داشت تا آن را به عنوان یک سیاست سراسری توصیه کند. او این هفته در ایرلند تایمز نوشت: ایرلند می‌تواند و باید یک رهبر جهانی در حصول اطمینان از اینکه کودکان و جوانان هدف قرار نمی‌گیرند و از تعاملاتشان با دنیای دیجیتال آسیب نمی‌بینند، باشد. ما باید راه را برای والدین آسان‌تر کنیم که محتوایی را که فرزندانشان در معرض آن قرار می‌گیرند، محدود کنند.

به گفته هارپر، پیمان گری استونز از کودکانی که سطح اضطراب را تنها تا حدی به سازگاری دوران کووید نسبت می‌دهند، سرچشمه می‌گیرد. مدارس پرسشنامه‌هایی را بین والدین توزیع کردند که منجر به تشکیل جلسه‌ای با سهامداران جامعه و ابتکاری به نام «به یک روستا می‌شود» شد.

به گفته هارپر، همه والدین از داشتن تلفن هوشمند به دانش‌آموزان دبستانی خود محروم نمی‌شوند این یک پیمان داوطلبانه است. او گفت: امیدواریم که این پیمان، به یک هنجار جدید تبدیل شود.

نیکی بری، که یک کودک ۱۱ ساله در مدرسه ابتدایی دارد، گفت که تاثیر این پیمان فوری بوده است. این پیمان تفاوت زیادی در زندگی من ایجاد می‌کند. اگر بدانم ۹۰ درصد کلاس موافق هستند، نه گفتن به فرزندم کارم را آسان‌تر می‌کند.

او آرزو می‌کند که با توجه به تاثیر تلفن هوشمند بر فرزندش، این پیمان از سال‌های ابتدایی تا دبیرستان تمدید شود. شبکه‌های اجتماعی و تلفن‌های هوشمند، بلای زندگی من بود، من دخترم را از دست دادم. او وقتی فناوری درگیر است، مانند ربات در تیک تاک یا چیز‌های دیگر غرق می‌شود و فقط یک جا می‌نشیند.

جین کاپاتینا، دانش آموز ۱۰ ساله قبول کرده که حداقل برای دو سال دیگر گوشی هوشمند نداشته باشد. او می‌گوید: من می‌خواهم به دوستانم پیامک بدهم. اما من نمی‌خواهم به تلفن هوشمند معتاد شوم. خواهر هشت ساله او راشل هم این پیمان را تأیید کرد.

جاش وب، ۱۲ ساله، تا زمانی که در ماه سپتامبر شروع به تحصیل در دبیرستان کند، تلفن هوشمند ندارد. او گفت: این موضوع برای من پایان دنیا نیست. می‌دانم که برخی در کلاس من این پیمان را اصلا دوست ندارند. اما ما بچه هستیم، چه کنیم؟ من ارزشی مهم را در گسترش محدودیت‌های استفاده از تلفن در تمام سنین می‌بینم. این قانون خوبی خواهد بود.