لایحه نهایی برنامه هفتم با اختصاص بندی به میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی تقدیم مجلس شورای اسلامی شد.
لایحه برنامه هفتم در حالی از سوی رئیسجمهوری به مجلس ارائه شد که از حدود یک ماه پیش با انتشار پیشنویسی از این لایحه انتقاداتی به مواد مندرج در آن وجود داشت.
با نگاهی گذرا به پیشنویس برنامه هفتم جای خالی میراثفرهنگی در بخشی که به نام گردشگری و صنایعدستی رقم خورده بود کاملا محسوس بود، از این رو کارشناسان میراثفرهنگی پیشنهادهایی برای اصلاح آن با محوریت میراث ارائه دادند که برخی از آنها در نسخه نهایی اعمال شده است.
نخست آنکه در هفدهمین فصل از برنامه هفتم نام میراثفرهنگی در کنار گردشگری و صنایعدستی جای گرفته و برای نخستین بار در برنامه پنجساله کشور، میراثفرهنگی در کنار گردشگری و صنایعدستی فصلی جداگانه به خود اختصاص دادهاند.
این فصل شامل دو بند ماده کیفی و کمی است که در بخش کمی به افق ۵ساله کشور و رسیدن به تعداد گردشگران ورودی به کشور، تعداد هتلهای کشور، موزههای فعال و اثار ثبت در فهرست جهانی و… در پایان زمان برنامه هفتم (۱۴۰۶) اشاره شده است.
ماده ۸۱- در اجرای بند هفدهم سیاستهای کلی برنامه و به منظور تحقق اهداف کمی زیر مطابق با احکام این فصل اقدام میشود.
ماده ۸۲- بهمنظور توسعه گردشگری داخلی و جذب گردشگران خارجی و همچنین حفظ میراثفرهنگی کشور:
الف- تمامی تاسیسات و فعالیتهای گردشگری از هر نظر دارای معافیتهای مالیاتی تابع قوانین و مقررات بخش صنعت گردشگری بوده و از شمول قوانین نظام صنفی مستنثی هستند. به منظور یکسان سازی، یکچارچگی و انسجام بخشی تشکلهای حرفهای صنعت گردشگری، آییننامه نحوه تشکیل، اداره، فعالیت و آموزش و توانمندسازی اعضای تشکلهای مذکور و امور غیر حاکمیتی قابل واگذرای به آنها، حداکثر ظرف مدت شش ماه پس از ابلاغ برنامه توسط وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایع دستی تدوین و به تصویب هیات وزیران میرسد. فعالان حوزه گردشگری جهت اخذ مجوز، مکلف به عضویت در ت شکل ذیربط هستند.