گرچه کم کم آسمان، آماده می شود که در آستانه ی غدیر، مثل زمین، نام علی مرتضی را فریاد بزند، اما، زمان یادآوری می کند طلوع علی دیگری را.
امشب، شبی است که تمام جهانِ هستی باید از استاد مرحوم حسین منزوی واژه وام بگیرند و در وصف و ستایش آن خورشید نورافشانِ جهان این گونه جوش و خروش برآورند که:
ای چارمین علیِّ، ولی و دهم امام
وی بر فراز عرش ولایت تو را مقام
آهای به کُنیه بوالحسن و در لقب نقی
خورشید و ماه، آینهدار تو صبح و شام
«هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق»ای زندهی همیشه وای جان مستدامای با همه جوانیِ خود آن چه «خضر» دید
در آینه پدید، تو دیده به خشت خامای رهنمای گمشدگان، هادی البشر
وی این لقب به نام تو ظرفیتش تمام