محققان مدعی ساخت بلندگوهای متفاوتی شدهاند که بهجای تولید صدا میتوانند آن را جذب و محیط را ساکتتر کنند.
به گفته این دانشمندان آنها برای کاهش اثر سنگینی غشا از سبکی هوا استفاده کردند. برای این کار ابتدا لایه نازک هوای بین الکترودها را که به آن لایه فلزی پلاسماکوستیک میگویند، رسانا کردند. این ذرات هوا که بهصورت الکتریکی شارژ شده بودند، توانستند فورا به میدان الکتریکی خارجی واکنش نشان دهند و ارتعاشات صوتی موجود در هوای اطراف دستگاه را از بین ببرند. همانطور که انتظار میرفت، ارتباط بین سامانه کنترل الکتریکی پلاسما و محیط عایق بسیار سریعتر از ارتباط با غشا اتفاق افتاد.
مزیت پلاسما این است که میتوان آن را هم در بسامدهای پایین و هم در بسامدهای بالا تنظیم کرد و نسبت به بسیاری از راهحلهای مرسوم فشردهتر است.
به گفته دانشمندان، ۱۰۰ درصد شدت صدای ورودی توسط لایه فلزی جذب میشود و هیچ چیز به عقب منعکس نخواهد شد. این مسئله منجر به یک جاذب پلاسما فشرده میشود که میتواند بسامد صدای قابل شنیدن ۲۰ هرتز را با لایه پلاسمایی به ضخامت تنها ۱۷ میلیمتر تنظیم کند. این در حالی است که دیوارهای جاذب برای کاهش سروصدا باید حداقل ۴ متر ضخامت داشته باشند.
خارقالعادهترین جنبه در این روش این است که بر خلاف جاذبهای صوتی معمول که متکی بر مواد حجیم متخلخل هستند، این روش بر اساس رقیق بودن به کار گرفته میشود، در آن فضا و وزن بهویژه در بسامدهای پایین، اهمیت زیادی دارند و سعی شده است در آن از مادهای تا حد امکان نازک و سبک استفاده شود. این روش مرزهای جدیدی را در کنترل اختلال و سروصدا در نوردیده است.
اکنون دانشگاه لوزان (EPFL) با یک شرکت فناوری صوتی در سوئیس، برای توسعه جاذبهای صوتی فعال که از پلاسماکوستیک فلزلایه استفاده میکنند، وارد همکاری شده است. هدف این محصولات کاهش سروصدا در بسیاری از حوزهها از جمله بخشهای مربوط به خودرو، صنعت و تجارت است.
مدیرعامل و بنیانگذار شرکت در بیانیهای توضیح داد که در این همکاری راهبردی از تخصص دانشگاه در علم مواد و سابقه شرکت در ارائه راهحلهای صوتی با کارایی بالا استفاده میشود.