فضاپیمای «وویجر ۲» نخستین اندازهگیری مستقیم چگالی و دمای پلاسمای بین ستارهای را گزارش کرد.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما به نقل از «ناسا» ، کاوشگر «وویجر ۲» تصاویری از مشتری و قمرهای آن، یعنی آمالتیا، آیو، کالیستو، گانیمد و اروپا را به زمین مخابره کرد و حین عبور از پشت زحل ، با ارتباط رادیویی خود ، جو فوقانی زحل را برای جمعآوری اطلاعات در مورد مشخصات دما و چگالی اتمسفر بررسی کرد.
پس از عبور این فضاپیما از زحل ، زیرساخت (پلتفرم) دوربین وویجر برای مدت کوتاهی قفل شد و برنامههای مأموریت به اورانوس و نپتون به خطر افتاد ، اما مهندسان مأموریت توانستند این مشکل را برطرف کنند و کاوشگر توانست به ماجراجویی خود در منظومه شمسی ادامه دهد. در بین کاوشگران ساخته دست بشر، هیچکدام بهاندازه دو سفینه وویجر نتوانستهاند دانستههای ما از منظومهشمسی را بالا ببرند ، درحالیکه وویجر ۱ مأموریت سیارهای خود را پس از زحل به پایان رساند، وویجر ۲ یک سفر ۱۲ ساله به نپتون را تکمیل کرد. در ۲۰ اوت ۱۹۷۷، ناسا فضاپیمای وویجر ۲ را برای کاوش سیارات بیرونی به فضا پرتاب کرد و این اولین مأموریت از دو مأموریت وویجر بود که ناسا در آن سال پرتاب کرد. به لطف همترازی نادر سیارات، ناسا این فرصت را داشت که فضاپیما را در سفری بیسابقه به مشتری، زحل، اورانوس و نپتون بفرستد. مأموریت ثانویه فضاپیما ، بررسی و مکانیابی مرزهای منظومهشمسی شامل کمربند کویپر، هلیوسفر و فضای میانستارهای بود؛ بنابراین این دو فضاپیما به همین جا بسنده نکردند وویجر ۱ منظومه شمسی را ترک کرد و در سال ۲۰۱۲ و وویجر ۲ نیز سال ۲۰۲۰ وارد فضای بین ستارهای شد.