بادهای خورشیدی از ذرات باردار پرتاب شده توسط خورشید تشکیل شده اند.
برای دههها بادهای خورشیدی با ساختارهایی به نام حفرههای تاجی خورشید مرتبط بوده است. این لکههای تاریک در بالای سطح خورشید ظاهر میشوند و میدان مغناطیسی آنها به منظومه شمسی کشیده میشود. پلاسما میتواند در امتداد این خطوط میدان مغناطیسی باز جریان یابد و به منظومه شمسی وارد شود و باد خورشیدی ایجاد کند.
مدارگرد خورشیدی ستاره منظومه ما را در چند سال گذشته از نزدیک رصد کرده است، وظیفهای که شامل مشاهده یک حفره تاجی از نزدیک، با وضوح بالاتر از همیشه در طول موجهای فرابنفش شدید نور است.
با انجام این کار، مدارگرد بسیاری از جتهای کوچک پلاسما را کشف کرد که از تاج خورشید به بیرون پرتاب میشدند. البته "کوچک" در اینجا یک اصطلاح نسبی است. هر جت چند صد کیلومتر طول دارد و به سرعتی در حدود ۱۰۰ کیلومتر در ثانیه میرسید و ۲۰ تا ۱۰۰ ثانیه ادامه دارد. اما در مقایسه با سایر شرارههای خورشیدی، انرژی بسیار کمی دارند و تنها یک هزارم انرژی کوچکترین شرارههای شناخته شده قبلی را ایجاد میکنند. با این حال، تعداد زیاد آنها میتواند درصد قابل توجهی از بادهای خورشیدی را تشکیل دهد.
محقق ارشد در کمپین رصد مدارگرد خورشیدی گفت: یکی از نتایج در اینجا این است که تا حد زیادی، این جریان در واقع یکنواخت نیست، حضور جتها در همه جا نشان میدهد که باد خورشیدی از حفرههای تاجی ممکن است به عنوان یک جریان بسیار متناوب منشاء بگیرد.
وی در ادامه افزود: مشاهدات بیشتر درک ما از این جتهای کوچک و همچنین ماهیت باد خورشیدی را بهبود میبخشد. این به نوبه خود میتواند پیش بینیهای بهتری از آب و هوای فضا برای فضانوردان و فضاپیماهای آینده ارائه دهد. خوشبختانه، مدارگرد خورشیدی در چند سال آینده دید بهتری خواهد داشت، زیرا مدار آن تغییر میکند تا نگاه مستقیم تری به قطب جنوب خورشیدی، جایی که حفره تاجی در آن قرار دارد، داشته باشد.