اندونزی اولین طرح راه آهن سریع السیر جنوب شرق آسیا را افتتاح کرد.
به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما؛ به نقل از بی بی سی، اندونزی اولین طرح خط آهن سریع السیر این کشور را که بیش از هفت میلیارد دلار هزینه داشته است افتتاح کرد. این طرح که با سرمایه گذاری چین و در راستای پروژه کمربند و جاده پکن انجام شد فاصله میان دو شهر پر جمعیت اندونزی را از بیش از سه ساعت به حدود نیم ساعت تقلیل میدهد. این خط آهن در زبان اندونزیایی ووش (Whoosh) نامیده میشود که به معنی صرفه جویی در زمان و مورد اطمینان بودن میباشد. این طرح در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۱۹ میلادی افتتاح شود، ولی به دلیل مشکلاتی در زمینه تملک اراضی و نیز شیوع پاندمی کرونا با تاخیر روبرو شد. شبکه بی بی سی گزارش میدهد.
اندونزی اولین قطار سریع السیر جنوب شرق آسیا را که ووش (Woosh) نام دارد، راه اندازی کرد. این قطار، جاکارتا پایتخت اندونزی را به شهر باندونگ که یک مرکز اقتصادی است متصل کرده و مدت زمان مسافرت را از سه ساعت به کمتر از یک ساعت کاهش میدهد. چین در راستای پروژه موسوم به کمربند و جاده خود، بخشی از سرمایه گذاری این طرح چند میلیارد دلاری را انجام داده است. لیزا تامپولان، همکار ما این گزارش را از مراسم افتتاح این پروژه ارسال کرده است.
این اولین خط آهن سریع السیر جنوب شرق آسیا است. این خط آهن جاکارتا، پایتخت اندونزی را به شهر باندونگ که چهارمین شهر پرجمعیت آن است متصل میکند. کارهای ساخت و ساز این طرح خط آهن که از طریق سرمایه گذاری چین انجام میشود در سال ۲۰۱۶ شروع شد. این طرح بخشی از طرح ابتکاری کمربند و جاده چین را تشکیل میدهد. بعد از هفت سال، این طرح که توسط رئیس جمهور اندونزی راه اندازی شد، فعالیت تجاری خود را این ماه شروع میکند. این قطار که حداکثر سرعت آن ۳۵۰ کیلومتر در ساعت است مدت زمان مسافرت بین این دو شهر بزرگ را به حدود نیم ساعت کاهش میدهد. این تنها کسری از مدت زمان مسافرت کنونی بین این دو شهر است که حدود سه ساعت میباشد. البته این کاهش مدت زمان سفر، ارزان به دست نیامده است. در ابتدا هزینه کلی ساخت این خط آهن حدود پنج میلیارد و پانصد میلیون دلار تخمین زده شده بود. سه چهارم این مبلغ توسط بانک توسعه چین تامین میشد و تامین بقیه هزینهها نیز به عهده شرکت راه آهن چین و شرکتهای دولتی اندونزی بود. اما سال قبل دولت اندونزی اعلام کرد برای پایبندی به ضرب الاجل تعیین شده برای افتتاح به موقع این طرح در سال ۲۰۲۳ میلادی، به حدود یک میلیارد و دویست میلیون دلار دیگر نیاز دارد. در ابتدا قرار بود این طرح فعالیت تجاری خود را در سال ۲۰۱۹ شروع کند، ولی این پروژه با مشکلاتی نظیر تملک زمین ها، تردیدهایی درباره تاثیرات اقتصادی آن و مشکلات ناشی تعطیلی کار در دوره شیوع کرونا روبرو شد.