تداوم جنایات رژیم صهیونیستی در غزه نمایانگر شکست اخلاقی جامعه جهانی و بی اثر بودن قوانین بینالمللی در متوقف کردن جنایات جنگی صهونیست هاست.
گذشته از کشورهای غربی مدعی حقوق بشر که با انتشار بیانیههای دهن پرکن خواستار پایبندی به قوانین بینالمللی بشردوستانه از جمله حمایت از غیرنظامیان در جریان جنایتهای رژیم صهیونیستی به نوار غزه شدند، دیگر کشورها نیز برای جلوگیری از تشدید جنایت علیه کودکان در غزه کاری انجام ندادند.
همه اینها در حالی رخ میدهند که کشتن و هدف قرار دادن غیرنظامیان، بهویژه کودکان، بر اساس قوانین بینالمللی بشردوستانه غیرقانونی است؛ کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو در مورد منازعات مسلحانه بیان میکند که کودکان باید مورد حمایت قرار گیرند و با آنها باید رفتاری انسانی صورت بگیرد.
طنز ماجرا اینجا است که رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۵۱ این کنوانسیون را تصویب کرد.
سازمان عفو بینالملل با اشاره به بیتوجهی تکاندهنده رژیم صهیونیستی به جان غیرنظامیان، درباره حمله این رژیم به محله زیتون در نوار غزه، نوشت: در پی بمباران یک ساختمان مسکونی ۱۵ عضو یک خانواده شامل ۷ کودک جان باختند.
در عین حال، کودکان غزه اگر با موشک کشته نشوند، بیماری آنها را به کام مرگ خواهد برد؛ این معضل نتیجه حملات بیامان رژیم صهیونیستی به زیرساختهای غزه است.
آکسفام و سازمان ملل هشدار میدهند که فروپاشی سامانههای آب و فاضلاب ناشی از محاصره احتمالا منجر به شیوع وبا و دیگر بیماریهای عفونی میشود؛ در چنین شرایطی کودکان و نوزادان در معرض خطر بالایی قرار دارند.
پیامدهای درازمدت ترور بیرحمانه و مداوم رژیم صهیونیستی، آسیبدیدگی و قربانی کردن کودکان غزه نگرانکننده است.
در حالی که کودکان بازمانده از جنایتهای رژیم صهیونیستی پرسشهای زیادی دارند، پاسخی برای آنها وجود ندارد؛ جز اینکه آنچه در غزه رخ میدهد کاملا غیراخلاقی و در تضاد با قوانین بینالمللی است.
اگرچه صدای گریه کودکان غزه در جریان جنایتهای رژیم صهیونیستی یک دم هم قطع نمیشود، اما گویا جامعه جهانی اصلا این صدا را نمیشود و حتی نمیخواهد این صدا به گوش کسی برسد.