تحقیقات اخیر نشان داده است که سیاهچاله عظیم در مرکز یک کهکشان میتواند به طور قابل توجهی بر ترکیب شیمیایی کهکشان میزبان تأثیر بگذارد.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ به نقل از سایتکدیلی، به خوبی شناخته شده است که سیاهچالههای پرجرم فعال میتوانند با گرم شدن و حذف گاز بین ستارهای در کهکشان تغییرات عمدهای در کهکشانهای میزبان خود ایجاد کنند. اما اندازه فشرده سیاهچالهها، فواصل طولانی از زمین، و تاریک شدن غبار در کهکشانها، اندازهگیری توزیع ترکیب شیمیایی گاز را در اطراف یک سیاهچالهی پرجرم فعال دشوار کرده است.
در این مطالعه، یک تیم بینالمللی از محققان از ALMA (آرایه میلیمتری/زیر میلیمتری بزرگ آتاکاما) برای رصد منطقه مرکزی مسیه ۷۷ در فاصله ۵۱.۴ میلیون سال نوری استفاده کردند. مسیه ۷۷ نمونهای نسبتاً نزدیک از کهکشانی است که میزبان یک سیاهچالهی پرجرم فعال است.
با توجه به وضوح فضایی بالای ALMA و روش جدید تجزیه و تحلیل یادگیری ماشینی، این تیم توانست توزیع ۲۳ مولکول را ترسیم کند. این نخستین بررسی است که به طور عینی توزیع همه مولکولهای شناسایی شده را از طریق مشاهدات بی طرفانه به تصویر میکشد. نتایج نشان میدهد که در طول مسیر جتهای دوقطبی که در نزدیکی سیاهچاله منتشر میشوند، به نظر میرسد مولکولهایی که معمولاً در کهکشانها یافت میشوند مانند مونوکسید کربن (CO) در حال شکستن هستند.
این شواهد مستقیمی است که نشان میدهد سیاهچالههای پرجرم نه تنها بر ساختار مقیاس بزرگ، بلکه بر ترکیب شیمیایی کهکشانهای میزبان خود نیز تأثیر میگذارند.
این یافته کمک مهمی به درک ما از تکامل کهکشانی میکند.