حوادث و اتفاقات گاهی در برهههایی از زمان سریع و غیرقابل پیشبینی میشود، مثل آنچه مردم ایران در سال ۱۳۵۷ تجربه کردند.
به گزارش خبرگزاری صدا وسیما مرکز مهاباد، آن روزها تاریخ این سرزمین در حال ورقخوردن بود. از صدای بلند آزادی خواهی و استبدادستیزی در میدان ژاله تا شاهی که صدای انقلاب مردم را دیر شنید.
اما ۱۲ بهمن ۵۷ این حوادث به نقطه عطف رسید، زمانی که مسافران هواپیمای ۷۴۷ ایر فرانس، فرودگاه پاریس را به مقصد ایران ترک کردند.
ساعت ۹ و ۵ دقیقه آن روز، غرش هواپیمای غول پیکر فرانسوی در آسمان تهران و بر فراز فرودگاه مهرآباد خبر از پایان انتظار میداد، انتظار یک ملت برای دیدار با روحانی پیرمردی که ۱۵ سال در تبعید بوده و حالا همه جهان او را به عنوان رهبر انقلاب ایران میشناختند.
مسافران هواپیمای غولپیکر فقط شامل همراهان امام خمینی نبود؛ ۱۵۰ خبرنگار و ۵۰ نفر از نزدیکان امام با این هواپیما وارد ایران شدند.
روز ۱۲ بهمن مراسم استقبال از امام به صورت زنده از تلویزیون پخش میشد، اما این برنامه با حمله نظامیان وورد آنها به محوطه جام جم قطع شد.
محافظت از امام خمینی در مسیر میدان آزادی تا بهشت زهرا هم بر عهده ۵۰ هزار نفر از جوانانی بود که قبلا از طرف کمیته استقبال انتخاب و تعلیمات لازم را دیده بودند.
اما آنچه از اتفاقات آن روز بیشتر از هر چیز در اذهان عمومی باقی مانده، سخنرانی تاریخی امام در میان جمعیت انبوهی است که در بهشت زهرا منتظر ایشان بودند.
حاصل سالها مبارزه و تلاش برای برچیدن حکومت پادشاهی حالا انقلاب را وارد مرحله جدیدی کرده بود.