محققان در مشهد موفق به طراحی و تولید مادهای در انتقال سلولهای بنیادی به موضع زخم شدند.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، مرکزخراسان رضوی، محقق دانشگاه علوم پزشکی مشهد گفت: محققان این دانشگاه موفق شدند نوعی داربست هیدروژلی با هدف انتقال سلولهای بنیادی به موضع زخم در مدل حیوانی طراحی و تولید کنند.
دکتر نیلوفر خندان نسب افزود: سلول درمانی با سلولهای بنیادی ازجمله روشهای درمانی است که به طور ویژه امروزه در ترمیم بافتها ازجمله زخمهای پوستی در معرض توجه قرار دارد.
وی گفت: در روش جدید ترمیم زخم؛ با قابلیت انتقال سلول بنیادی و عصارههای سلولی به محل زخم روند بهبود آن تسهیل میشود
محقق دانشگاه علوم پزشکی مشهد گفت: ساختار متخلخل و آبدوست داربستهای تولیدی در این روش با توانایی بالا در جذب مایعات شرایط مطلوبی را فراهم میکند و به عنوان زخم پوش با هدف تسریع فرایند بهبود زخم قابل استفاده خواهد بود.
دکتر نیلوفر خندان نسب همچنین افزود: مزیت بکارگیری داربستها در روند سلول درمانی ایجاد ساختاری مناسب برای حفظ و انتقال کنترل شده سلولها در مدت زمان طولانیتر به بافت هدف است.
وی افزود: براساس نتایج تستهای انجام شده در این مطالعه، داربست طراحی شده ضمن جذب ترشحات زخم و با حفظ رطوبت محیط زخم امکان تبادل گازها را فراهم و به عنوان سد مناسبی در برابر میکرو ارگانیسمها عمل میکند.
محقق دانشگاه علوم پزشکی مشهد گفت: این داربست همچنین از مواد زیست سازگار، غیر سمی و غیر حساسیت زا تشکیل شده است که هنگام برداشتن از سطح زخم ایجاد آسیب نمیکند ضمن اینکه با قابلیت انتقال سلولهای بنیادی بصورت هدفمند و کنترل شده به محل زخم روند بهبودی را تسریع میکند.
خانم دکتر خندان نسب افزود: نتایج این اختراغ در ژورنال international journal of biological macromolecule با ایمپکت فاکتور ۸ به چاپ رسیده و با عنوان زخم پوش هیدروژلی بر پایهی آلژینات، هیالورونیک اسید و پلولان با قابلیت انتقال سلولهای بنیادی برای ترمیم زخم پوستی ثبت اختراع شده است.
ترمیم زخم از چالشهای حوزه پزشکی بالینی است و در ایران بیماران زیادی با انواع زخمهای حاد و مزمن وجود دارند که پانسمان و روش درمانی مناسبی برای ترمیم زخم آنها موجود نیست و یا هزینه بسیار بالائی دارد.
امروزه در مهندسی بافت راهکارهایی، چون استفاده از داربستها (اسکافولدها) برای انتقال کنترل شده و حفظ سلولها در مدت زمان طولانیتر در ناحیه آسیب دیده استفاده میکنند، زیرا تزریق مستقیم سلولها به بافت هدف، معایب متعددی ازجمله کوتاهی نیمه عمر و مدت ماندگاری سلولها در موضع تزریق دارد و کارایی سلول درمانی را کاهش میدهد.