استاد دانشگاه و پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی گفت: سپهری شاعری است که در آثارش به دنبال کشف رازهای درونی و پیوند میان انسان، طبیعت و خداوند است و همین نگاه عارفانه، شعر او را جاودانه کرده است.
اسماعیلآذر در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری صداوسیما با بیان اینکه سهراب سپهری از تأثیرگذارترین چهرههای ادبیات فارسی در سده اخیر است، گفت: سپهری با نگاه ساده و توصیفگرا، توانست جایگاهی والا در دل مردم، بهویژه جوانان به دست آورد.
این استاد دانشگاه گفت: سهراب شاعری است که در جستوجوی راز و شهود درونی میزیست و شعرش تلاشی برای کشف معنای هستی بود.
وی با اشاره به مضمونهای تکرارشونده در آثار سپهری افزود: در شعر سهراب، طبیعت آینهای است برای شناخت خداوند؛ او همانند عارفان بزرگ، از قیلوقال فاصله میگیرد تا به آرامش شهود برسد؛ همانطور که خود میگوید:
باید کتاب را بست.
باید بلند شد.
در امتداد وقت قدم زد.
گل را نگاه کرد ...
باید به ملتقای درخت و خدا رسید.
اسماعیلآذر با تأکید بر جنبههای تصویری شعر سپهری اظهار داشت: سپهری، همانند جبران خلیل جبران، نقاشی است که با واژهها تصویر میآفریند؛ وقتی میگوید:
در دلم رازی هست.
میسپارم آن را به خیال شب و تنهایی خود.
در واقع از درون انسان بهعنوان سرچشمهٔ کشف و آگاهی سخن میگوید.
او در ادامه با اشاره به سفرهای متعدد سپهری گفت: سپهری در این سفرها، در پی همان راز بود؛ او به دنبال شناختی بود که در وجود انسان نهفته است؛ همان اندیشهای که حافظ در بیت معروف خود بیان کرده است؛ هرچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد.
اسماعیل آذر در پایان یادآور شد: سهراب سپهری یکی از ستارگان آسمان زبان فارسی است و شعرش دعوتی است به تماشای جهان، به دیدن برگ درخت، شنیدن صدای ابهام و لمس حضور خدا در طبیعت؛ او به ما میآموزد که باید کتاب را بست و به تماشای زندگی رفت.