سالگرد ترور دکتر مجید شهریاری یادآور نقطهای حساس در مسیر پیشرفت علمی ایران است.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای زنجان ؛ همزمان با سالروز شهادت دکتر مجید شهریاری، دانشمند برجسته هستهای کشور، بار دیگر نقش تعیینکننده او در برنامههای صلحآمیز هستهای ایران مورد توجه قرار گرفته است؛ نقشی که با ترور هدفمند ۸ آذر ۱۳۸۹ توسط عوامل رژیم صهیونیستی، بیش از گذشته آشکار شد.
شهریاری، متولد ۱۳۴۶ در زنجان، از چهرههای برجسته علمی بود که در دوره کارشناسی رشته مهندسی برق را در دانشگاه صنعتی امیرکبیر گذراند و سپس در دانشگاه صنعتی شریف، در مقطع ارشد مهندسی هستهای به تحصیل ادامه داد.
وی در نهایت با کسب مدرک دکترا و ورود به عرصه پژوهش، به یکی از مهمترین متخصصان کشور در حوزه مدیریت سوخت و محاسبات هستهای تبدیل شد.
به گفته علیاکبر صالحی، رئیس پیشین سازمان انرژی اتمی، شهید شهریاری نقشی کلیدی در حل مسائل پیچیده غنیسازی و محاسبات بحرانیبودن سوخت داشت. او با تشکیل گروهی از نخبهترین متخصصان، زمینه کاهش فاصله علمی ایران با کشورهای پیشرفته را فراهم کرد.
مسئولیتپذیری، دقت علمی و پشتکار مثالزدنی از ویژگیهای شناختهشده این دانشمند شهید بود. اطرافیان او میگویند که شهریاری اغلب تا نیمهشب مشغول کار پژوهشی بود و اهمیت پروژههای ملی را بر زندگی شخصی خود مقدم میدانست.
در کنار فعالیتهای علمی، او به خدمترسانی و توجه به مشکلات دانشجویان نیز شهرت داشت. روایتهای متعددی از حمایت مالی، همکاری علمی و پیگیری وضعیت شغلی شاگردانش در دست است.
۸ آذر ۱۳۸۹ زمانی بود که دشمنان پیشرفت ایران، با یک عملیات تروریستی هدفمند، شهریاری را از ملت گرفتند. این حمله، بخشی از سیاست دیرپای رژیم صهیونیستی علیه دانشمندان و زیرساختهای علمی منطقه بود؛ سیاستی که از عراق و سوریه تا تونس و ایران را دربر گرفته و در قالب ترور، خرابکاری و عملیات سایبری پیگیری شده است.
بر اساس تحلیل ناظران بینالمللی، این ترورها نه تصمیمهایی مقطعی، بلکه محصول یک الگوی امنیتی سازمانیافته هستند؛ الگویی که ساختارهای اطلاعاتی و نظامی اسرائیل از دهههای گذشته در آن نقش داشتهاند.
شهریاری علاوه بر جایگاه علمی، به معنویت و ارتباط با قرآن اهتمام ویژهای داشت. همکاران او میگویند که در سختترین مسائل علمی نیز به توسل و دعا روی میآورد و همین باور در بسیاری از موفقیتهای او بازتاب داشت.
شهادت دکتر مجید شهریاری، نقطه پایانی بر خدمات او نبود؛ بلکه نام او را به نماد مقاومت علمی و جهاد دانشی تبدیل کرد. برنامههایی که او در آنها نقش محوری داشت همچنان در کشور ادامه دارد و جایگاه او در تاریخ علمی ایران ماندگار شده است.
آیتالله جوادی آملی در پیام چهلم او نوشت:
«شهید شهریاری با دست پر به پیشگاه الهی رفت و نهتنها مشکل خود را، که مشکلات دیگران را نیز برطرف خواهد کرد.»
نام شهریاری از آن زمان، نه فقط در میان دانشمندان هستهای، بلکه در حافظه ملی ایران به نمادی از علمِ متعهد، ایمانِ استوار و میهندوستی بیریا تبدیل شد. او نشان داد که پیشرفت علمی بدون اخلاق، خدمت و معنویت کامل نمیشود؛ و همین ترکیب، از او چهرهای ساخت که حتی دشمنان نیز به نقش او در پیشرفت هستهای ایران اعتراف کردند.