مجلس هویتی برخاسته از ملت دارد و مظهر خواستههای آنان است تا بتواند قوانینی سازنده و راهگشا تدوین کند.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکزی؛ آنچه پیداست نمایندگان در مجلس در مسیر تقویت کشور باید قدم بدارند و وفادار به آرایی باشند که کسب کرده و آنان را راهی مجلس نموده است.
بر اساس قوانین جمهوری اسلامی ایران مجلس شورای اسلامی محلی است برای تدوین نظام ارزشی مورد قبول نظام و تهیه و تصویب قوانین اسلامی برای کلیه نیازهای جامعه در زمینههای مختلف اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، تبلیغی، نظامی، اخلاقی و قضایی است.
نمایندگان مجلس شورای اسلامی در ۲۳ تیر ماه ۱۳۷۲، دهم آذر ماه سال روز شهادت مجتهد مجاهد و سیاستمدار متعهد آیت الله سید حسن مدرس را به عنوان روز مجلس نامگذاری کرد.
مردم استان مرکزی، چون مردم دیگر استانهای کشور همواره حضوری چشمگیر در انتخابات و انتخاب نماینده خود در مجلس داشتهاند.
هر تحلیلی بر روند تاریخی انتخاب نمایندگان استان مرکزی از مجلس اول تا دوازدهم (۱۳۵۹ تا امروز) باشد نشان از حضور مردم و ناشی از فضایی است که انقلاب اسلامی در اختیار آنان برای انتخاب فرد مورد نظر خود داشته است.
سیر تاریخی و تحلیلی نمایندگان استان مرکزی در مجالس شورای اسلامی
دهه اول انقلاب (مجالس اول تا سوم – ۱۳۵۹ تا ۱۳۷۱)
فضا: مکتبی و انقلابی. گرایشها عمدتاً اسلامی-انقلابی با تأکید بر سیاستهای امام خمینی (رحمت الله علیه).
نمایندگان شاخص:
در حوزهی اراک و کمیجان و خنداب معمولاً چهرههای روحانی یا انقلابی حضور داشتند.
در خمین، شازند، ساوه، دلیجان و محلات نیز اکثراً افراد نزدیک به جریان خط امام (جامعه روحانیت مبارز یا مجمع روحانیون) انتخاب میشدند.
ویژگی کلی: همگرایی سیاسی بالا، رقابت داخلی کم، تمرکز بر تثبیت نظام و مسائل جنگ.
دوران سازندگی و اصلاح ساختار (مجالس چهارم و پنجم – ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۹)
فضا: پساجنگ، گرایش به توسعه اقتصادی، ظهور دو طیف کارگزاران و اصولگرایان سنتی.
تغییر مهم در استان مرکزی:
حضور نمایندگان غیروحوزوی و متخصص در رشتههای فنی و مدیریتی.
شهرهایی مثل اراک و ساوه به سمت نمایندگان صنعتی و دانشگاهی متمایل شدند بهخاطر نقش پررنگ صنعت
گرایشها: از آرای مذهبی-فرهنگی به سمت کارآمدی اقتصادی تغییر کرد.
عصر اصلاحات (مجالس ششم و هفتم – ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۷)
فضا: رشد اصلاحطلبی و حتی گرایشهای ملی و مذهبی و افزایش مشارکت مردمی نزدیک به پایتخت.
در استان مرکزی:
در مجلس ششم، چند چهره با گرایش اصلاحطلب از اراک و تفرش راه یافتند.
ولی در مجلس هفتم موج بازگشت اصولگرایان باعث تغییر اکثریت شد.
ویژگی جالب: افزایش نسبی حضور تحصیلکردگان دانشگاهی، اما هنوز چهرهی زن از این استان راه نیافت.
دوران تثبیت اصولگرایی و شکلگیری دو قطبی جدید (مجالس هشتم تا دهم – ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۹)
مجلس هشتم و نهم: اکثراً اصولگرا، همسو با دولتهای نهم و دهم.
مجلس دهم: فضا بازتر و ائتلافیتر شد (برخی نزدیک به لیست امید یا مستقل).
در استان مرکزی:
ساوه و زرندیه چهرههای انقلابیتر داشتند.
اراک به چهرههای معتدل و اصولگرا رأی داد.
خمین و شازند نیز شاهد رقابت چهرههای جدید و محلی شدند.
نکته قابل توجه: رشد توجه به مسائل محیطزیستی و صنایع آلودهکننده در مناظرات انتخاباتی اراک.
مجلس یازدهم و دوازدهم (۱۳۹۹ تا امروز)
فضا: اصولگرایی با درونگرایشهای متفاوت (عدالتخواه، جهادی، مستقل).
در استان مرکزی:
همهی حوزهها در مجلس یازدهم اصولگرا بودند.
در مجلس دوازدهم گرایش مشابه ادامه یافت؛ اما با تمرکز بر توسعه صنعتی، اشتغال و مطالبات کارگری.
روندهای کلیدی:
استان مرکزی با مشکلات جدی محیطزیستی و صنعتی (مثلاً آلایندگی اراک) درگیر است، و نمایندگان بیشتر به سمت رویکردهای اقتصادی و اجرایی سوق یافتهاند تا سیاسی.
هنوز نمایندهی زن از این استان انتخاب نشده است.
میانگین سنی نمایندگان کاهش نداشته است، ولی سطح تحصیلات (دکتری و کارشناسیارشد) بالا رفته است.
استان مرکزی استانی صنعتی، مهاجر پذیر و دانشگاهی است و بی تردید انتخابها در این استان بر اساس گرایشهایی است که این شاکله جمعیتی به ان میبخشد. از سویی نزدیکی استان به مرکز کشور اساس دیگری در حوزه سیاسی این استان است که رویدادها در آن تعریف میشود.
جمعیت استان مرکزی حدود یک و نیم میلیون نفر است و جمعیت فعال آن در صحنههای مختلف، چون دفاع مقدس حضوری سرنوشت ساز داشتند و مدافعان فداکار کشور بوده و هستند.