نهم دی ماه ۱۳۸۸ تجلی بخش حضور گسترده و آگاهانه ملت و پیمانی نانوشته، اما استوار با نظام اسلامی بود که نشان داد حضور مردم همان بیمه ایست که در طول تاریخ انقلاب، بزرگترین پشتوانه جمهوری اسلامی و عامل ماندگاری آن بوده است.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ باور عمیق به ملت و تکیه بر ظرفیتهای مردمی، از ویژگیهای بارز امام خمینی (ره) به شمار میرود، تا اندازهای که رهبر معظم انقلاب در توصیف این بعد از شخصیت ایشان، بیان داشتهاند: «او معتقد به مردم بود؛ حقیقتاً به آراء مردم اعتقاد داشت. او به نظر و به رأی مردم اعتقاد داشت... به مردم از صمیم قلب علاقه داشت؛ به مردم عشق میورزید و آنها را دوست میداشت» (۷۸/۳/۱۴). باور به مردم و عشق به آنان سبب شده بود که مردم نیز به او باور داشته و به راه و مرامش عشق بورزند و همین به مثابه ضامنی برای ماندگاری میراث او «جمهوری اسلامی» شد.
آمریکا و متحدانش که این موضوع را به خوبی درک کرده و از پشتوانه مردمی انقلاب اسلامی آگاه بودند، از همان ابتدا در صدد بودند با اثرگذاری بر افکار عمومی ایرانیان، پشتوانه مردمی نظام را تضعیف کنند. این هدف از طریق راهبردها و ابزارهای متنوع و پیچیدهای در دورههای مختلف تاریخی دنبال شده است.
در سالهای ابتدایی انقلاب، این تلاشها در قالب تحریمهای همه جانبه اقتصادی و سیاسی، حمایت از گروههای ضد انقلاب و تجزیهطلب و پشتیبانی پنهان و آشکار از رژیم بعث عراق در خلال جنگ تحمیلی تبلور یافت. حتی عملیاتهای براندازی مخفی مانند کودتای نقاب (نوژه) نیز بخشی از این نقشههای اولیه بود.
پس از جنگ تحمیلی هم غرب با تمرکز بر جنگ نرم و سرمایهگذاری بر شبکههای رسانهای برون مرزی، سعی در اثرگذاری بر افکار عمومی به ویژه جوانان و نخبگان داشت و همزمان با تشویق ناآرامیهای داخلی و تحریمهای هوشمند، ثبات کشور را نشانه گرفته بود.
در سالهای بعد، این رویکرد به شکل جنگ ترکیبی و همه جانبه تشدید شد که شامل تحریمهای حداکثری و فلجکننده، عملیات سایبری، جنگ روانی پیشرفته از طریق شبکههای اجتماعی و رسانهها، حمایت از آشوبهای خیابانی و حتی ترور دانشمندان کشور بود. ابزار اصلی آنان، عملیات روانی و رسانهای با تکیه بر اخبار جعلی، بزرگ نمایی مشکلات و کوچک نمایی دستاوردها، فشار اقتصادی از طریق تحریمهای ظالمانه، نفوذ فرهنگی با ترویج سبک زندگی غربی و تضعیف ارزشهای دینی و همچنین حمایت مادی و سیاسی از آشوبهای داخلی بوده است.
پس از انتخابات دوره دهم ریاستجمهوری در خرداد ۱۳۸۸ نیز فضایی متشنج توسط برخی جریانهای داخلی ایجاد شد که هدف آن ایجاد تردید در مشروعیت نظام و تخریب وحدت ملی بود. در این شرایط، دشمنان انقلاب اسلامی گمان بردند که با حمایت از این جریانات و سوء استفاده از اختلاف نظرهای سیاسی، میتوانند فتنهای ایجاد کنند که خروجی آن تغییری از جنس انقلابهای رنگی در دیگر کشورها خواهد بود؛ بنابراین فتنه ۸۸ تلاشی سازمان یافته برای ایجاد شکاف بین ملت و نظام بود که با ادعاهای انتخاباتی آغاز شد، اما به سرعت به مواضعی ضد نظام تبدیل شد.
دشمنان ملت باز هم مثل همیشه دچار خطای محاسباتی شده بودند. مردم با درک عمق فتنهای که بنیادهای اعتقادی و ملی را نشانه رفته بود، به میدان آمدند و صحنهای خلق کردند که تجسم عینی مردم سالاری دینی بود. این حرکت خودجوش و گسترده، نه تنها توطئهی دشمنان را خنثی کرد، بلکه پیام محکمی به جهان فرستاد که ملت ایران، حافظ دستاوردهای انقلاب اسلامی و خط قرمزهای آن است.
مقاومت مردم ایران در برابر فتنه، ریشه در هویت عمیق دینی و انقلابی آنان دارد. تحلیل این رویداد بدون توجه به دو مفهوم «بصیرت» و «مقاومت» ناقص است. در نهم دی ماه، ملت به خوبی نشان داد که طعمه روایت رسانههای معاند نمیشود و آشوب خیابانی را نه بیان آزادی، که طرحی برای بیثباتی میداند.
فتنهی ۸۸ آزمونی سخت بود که یکی از نتایج مهم آن اثبات پویایی نظام در عبور از بحرانها با تکیه بر رأی و حضور مردم بود. نکته عمیق این ماجرا، خودجوشی مردم و ترکیب اجتماعی این حرکت عظیم بود. این حضور، تنها بسیج احزاب یا نهادهای رسمی نبود؛ بلکه حضور اقشار مختلف بود که به آن عمق میبخشید.
اثر ماندگار نهم دی، تبدیل شدن آن به یک الگو و نماد بود؛ نماد مقاومت، بصیرت و پیروزی ارادهی ملت بر توطئههای پیچیده؛ بنابراین نهم دی تنها به عنوان یک رویداد در تقویم باقی نماند؛ بلکه به یک الگوی رفتاری و یک درس سیاسی تبدیل شد: در ایران، هرگاه پای ثبات نظام و امنیت کشور در میان باشد، باید منتظر موجی از حمایت مردمی بود؛ موجی که معادلات را به کلی تغییر میدهد. این پشتیبانی ریشه در اعتقاد ملت به راهی دارد که نزدیک به نیم قرن است که در آن گام نهاده و همچنین نشأت یافته از اراده جمعی آنان برای حراست از ایران عزیز در برابر توطئههای دشمنان خارجی و پیاده نظام داخلی آن هاست.
نویسنده و پژوهشگر: عباس کریمیان