«حَرِّم شَیبَتی عَلَى النّار»؛ یعنی، خواهشم این است که بخشش تو شامل حال من بشود و صورتم را بر آتش حرام کنی!
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکزی؛ بخش سوم از شرح دعای ماه رجب؛ «یا من ارجوه لکل خیر» توسط رهبر معظم انقلاب بیان شده است:
بعد میرسد به آن فقرهی معنویتر و روحیترِ دعا و آن، همان است که در اغلب این دعاهای ما، در خیلی از دعاهای ما از همه مهمتر دانسته شده و آن، نجات از آتش دوزخ است.
امام حسین (علیه السّلام) در آخر دعای عرفه میگویند خدایا! یک حاجتی دارم که اگر چنانچه آن حاجت را روا کنی، همهی این حاجاتی را که در دعای عرفه از اوّل تا حالا خواستم، به من ندهی، باز چیز زیادی گیر من آمده؛ اگر همهی آن حاجات را روا کنی، این یکی را روا نکنی، هیچ چیز گیر من نیامده؛ و آن چیست؟
👈 این است که مغفرت تو شامل حال من بشود و عذاب تو من را مسّ نکند.
اینجا هم همین است؛
حالا که همهی خیرات را از تو خواستیم و نخواسته هم دادی،
یا ذَا الجَلالِ وَ الاِکرامِ یا ذَا النَّعماءِ وَ الجودِ یا ذَا المَنِّ وَ الطَّولِ حَرِّم شَیبَتی عَلَى النّار؛
ای آن کسی که دارای جلالتی، دارای کرامتی، دارای مَنّی
ــ «مَنّ» به معنی منّت گذاشتن نیست، به معنای آن چیزی است که میتواند مایهی منّت بشود؛
👈 یعنی همان نعمت، لطف؛
«طَول» [هم]یعنی کَرَم و زیادهدهیِ یک بخشنده به یک انسان ــای کسی که دارای نعمت هستی، دارای جود و بخشش هستی،
حَرِّم شَیبَتی عَلَى النّار؛ دعای مهمّ من این است که این ریش سفید من را که «شِیبه» یعنی ریش سفید، بر آتش حرام کنی.
حالا شماها که ریشتان سفید نیست، یا خانمها که ریش ندارند میتوانند بگویند: حَرِّم وَجهی عَلَى النّار.
این را بدانید که این اشکالی ندارد. چون حضرت [صادق]وقتی به آن شخص [این دعا را]میفرمودند، محاسن خودشان را گرفتند و محاسن خود حضرت سفید بود و به خدای متعال عرض کردند: حَرِّم شَیبَتی عَلَى النّار.
«شِیبه» یعنی ریش سفید، یعنی ریش ما؛ اینهایی هم که ریششان سفید است بگویند «حَرِّم شَیبَتی» ایرادی ندارد.
شماها که ریشهایتان مشکی است، یا خانمها هم که ریش ندارند، میتوانند بگویند: حَرِّم وَجهی عَلَى النّار؛ صورتم را بر آتش [حرام کن].
محاسنشان را یا چانهشان را بگیرند؛ چون این گرفتنِ چانه و گرفتنِ محاسن یک نوع خواهش است؛
شما هم در فارسی مثلاً گاهی میگویید این کار را بکن، [بعد]آدم دست را به ریشش میگیرد، این خواهش است؛ این همان کاری است که در فارسی هست. این در مشهدیها هست، نمیدانم جای دیگر هم هست یا نه؛ میگویند: «آقا بالا غیرتاً»؛ یعنی یک کاری را که میخواهد انجام بگیرد یا انجام نگیرد، التماس که میخواهد بکند، دستش را به ریشش میگیرد. این همان کار است؛ دست به ریش که میگیرید، همان عمل است.
یعنی عرض میکنید پروردگارا! خواهش میکنم «حَرِّم شَیبَتی عَلَى النّار»؛ این ریش سفید من را بر آتش حرام کن؛ لذا شماها که ریشهایتان مشکی است، میگویید این ریش مشکی من را، یا خانمها که ریش ندارند میگویند این صورت من را بر آتش حرام کن؛ یعنی مرا به آتش نینداز.
خب، آدم اینجوری دعا بخواند بهتر است یا نه، اصلاً نداند؟ مثل اینکه یک کلمات بیمعنیای را آدم تکرار کند؛ این خیلی [فایدهای ندارد]؛ البتّه اگر همان جا هم توجّه داشته باشد که با خدا دارد حرف میزند، بیفایده نیست، امّا خیلی فرق میکند با اینکه انسان معنایش را بداند.
آن حرکت انگشت سبّابه هم در مقام تضرّع است؛ این [کار]آن وقتها معمول بوده؛ الان شما حرکت ندادید هم ندادید، اشکال ندارد، چون بین ماها این کار معمول نیست؛ آن زمان، آن [کار]از روی همین اظهار علاقه و اظهار ارادت و اظهار مسکنت [بوده].
امام خامنهای ۱۳۸۶/۰۵/۱۲