حدود ۱۷۰ سال پیش در میناب، پسری به دنیا آمد که او را حسینعلی نام نهادند.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکزخلیج فارس، حاج عبدالله اولیایی پدر نوزاد، شاعری محلی بود و قضایی تخلص میکرد، بعدها همین تخلص شعری در پسوند نام خانوادگی خاندانش نیز جای گرفت. قضایی اولیایی به یمن تولد نخستین فرزندش، بیتی در مدح امام سوم سرود و نذرکرد، فرزند را بعنوان خادم اهل بیت علیهم السلام تربیت کند.
ذوق ادبی حسینعلی قضایی اولیایی را نخست، پدر تشخیص داد و بعد او را برای تحصیل به حوزه علمیه نودژ در استان کرمان فرستاد.
بر اساس تحقیق آقایان حسینی قضایی و پورعبدالهی از نویسندگان و پژوهشگران مینابی، در همین دوران، حسینعلی جوان، به مرثیه سرایی روی آورد و اشعار او در مجالس سوگ محرم در زادگاهش، زمزمه عزاداران حسینی و شبیه خوانان تعزیه شد.
آرام آرام، آوازه شاعر مرثیه سرا در سراسر هرمزگان فراگیر شد و در ماه محرم اشعار وی در هر حسینیه و تکیهای بعنوان شاه بیت سخنرانان و مداحان استفاده میشد.
جوانی مرحوم حسینعلی قضایی اولیایی که دیگر به ملا حسینعلی مرثیه سرا معروف شده بود، با دوران حکمرانی ناصرالدین شاه مصادف بود، در همین زمان، ملا حسینعلی راهی حوزه علمیه نجف شد و آنجا نیز او را بعنوان شاعری مرثیه سرا شناختند.
سلمانی پور از نسخه نویسان تعزیه در هرمزگان گفت: اشعار وی در سبک خراسانی است و وقتی ملاحسین به زادگاهش بازگشت با همین سبک شعری دیوانی به نام عمده المجالس سرود که از آن زمان تا امروز از آن برای تعزیه خوانی و مجالس سوگواری استفاده میشود.
این دیوان شعر وقف حسینیه نصیرایی میناب است و هنوز هم آنجا نگاهداری میشود.
ملا حسینعلی قضایی اولیایی در سال ۱۲۸۳ هجری قمری در زادگاهش؛ میناب درگذشت و در همان مکان به خاک سپرده شد.