با وجود تبلیغات غرب، استاندارد دوگانه این کشور در روز یادآوری نسلکشی نمایان است به طوری که روزنامهٔ تایمز انگلیس فاش کرد «مدارسی که مراسم روز یادبود هولوکاست را برگزار میکنند، از هفتم اکتبر به نصف کاهش یافته است». خشم و نفرت فزاینده از صهیونیستها و روایتشان در غرب روبه فزونی است.
به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاری صدا و سيما از لندن؛ کشورهای غربی بیست و هفتم ژانویه هرسال یاد قربانیان یهودی به دست آلمان نازی را در جنگ جهانی دوم گرامی میدارند. در حالی که دیگر قربانیان نسل کشی از جمله فلسطینیان که دهها هزار نفرشان به دست رژیم اسرائیل به قتل رسیدند، کاملا نادیده گرفته میشوند. رضا کاظم کارشناس ارشد کمیسیون حقوق بشر اسلامی در انگلیس، از این استاندارد دو گانه پرده برمی دارد.
وی گفت: مراسم "روز یادآوری نسلکشی را در سال ۲۰۱۰ کمیسیون حقوق بشر اسلامی در لندن، طراحی و آغاز کرد تا بتوانیم نسلکشیها، اعمال منجر به نسلکشی و نیز فرهنگی را که میتواند به نسل کشی منتهی شود، از روایتهای حاکم بر جهان خود حذف کنیم. متأسفانه این نسلکشیِ زنده اسرائیل در غزه که اکنون جهان بهصورت مستقیم مشاهده میکند، نشان میدهد که وظیفهای که پیش رو داریم بسیار بزرگ است. روز یادآوری قربانیان نسلکشی روزی است برای تمرکز بر یادآوری جنایتهای بزرگ علیه بشریت و نباید به کشتار یهودیان به دست نازیها محدود شود. هدف از این روز، افزایش آگاهی دربارهٔ نسلکشی است تا نسلهای جدید بتوانند علل آن را درک کنند و نشانههای هشداردهندهٔ چنین فجایعی را بشناسند و از آن پیشگیری کنند.
پروفسور حیم برشیث استاد یهودی دانشگاه لندن که والدینش قربانی نژادپرستی نازیسم اروپا شده و از منتقدان رژیم اسرائیل است، از پشت پرده برگزاری مراسم هولوکاست گفت: بیش از صد نهاد در سراسر جهان وجود دارند که هولوکاست را گرامی میدارند. همه آنها بدون استثنا از سوی یهودیان صهیونیست اداره میشوند. من دو روز وقت گذاشتم و به تک تک وبسایتهای آنها سر زدم تا ببینم کدامیک اشارهای به این واقعیت کرده است که اکنون در غزه یک نسلکشی در جریان است؛ موضوعی که میتوان انتظار داشت برای چنین نهادهایی اهمیت داشته باشد. باید به شما گزارش دهم که هیچ کدام حتی اشارهای به نسل کشی غزه نکردهاند.
بیش از دو سال آشوب جهانی، که نسلکشی غزه در قلب آن قرار دارد، اکنون زمان آن رسیده است که الگوهای این آشفتگی موسوم به سیاست بینالملل را بررسی کنیم. از جهاتی، این کار امروز از گذشته آسانتر شده است، زیرا غرب بیمار دیگر حتی تظاهر به حفظ یک نقاب را هم کنار گذاشته است؛ بهویژه اسرائیل و ایالات متحده. سیاستمداران آمریکایی آشکارا از مأموران موساد در تهران سخن میگویند که همان هرجومرجی را میآفرینند که نشان تجاری آنهاست و خود اسرائیلیها نیز همین را میگویند. ترامپ آشکارا از برنامههایش برای حمله به ونزوئلا، تصاحب ثروت اوکراین، کانادا، مکزیک، کانال پاناما یا گرینلند سخن میگوید و حتی از بازسازی غزه بهعنوان یک «ابرکازینو» یاد میکند که در آن فلسطینیان به خارج پراکنده شوند.
پروفسور ایلان پاپه دیگر استاد یهودی دانشگاه اگزتر انگلیس از مشارکت اروپایان در توطئه صهیونیسم جهانی پرده بر میدارد و گفت: من میخواهم به خطای بزرگ اروپا پس از سال ۱۹۴۵ اشاره کنم. هیچ رهبر یا روشنفکر اروپایی از یهودیان نخواست در اروپا بمانند تا قارهای عاری از فاجعه ساخته شود. برعکس، همگی با اشتیاق از «راهحل صهیونیستی» استقبال کردند: انتقال یهودیان اروپا به فلسطین، به بهای نابودی مردم بومی آن سرزمین. بسیاری از رهبران اروپایی میدانستند که صهیونیسم طرحی برای «زندگی در کنار فلسطینیان» نیست، بلکه طرحی برای «زندگی بهجای فلسطینیان» است. این ریشههای عمیق تاریخی، بهنظر من بهترین توضیح برای بیتفاوتی نخبگان سیاسی و فکری اروپا نسبت به نسلکشی کنونی و حتی در مواردی همدستی آنان است. اسرائیل طرحی اروپایی است و نظام عدالت و خودانتقادی غرب هرگز متوجه خود غرب نمیشود، بلکه همواره «دیگران» را هدف میگیرد.
سازمان ملل متحد از همه کشورهای عضو این سازمان خواسته به خاطر احترام به قربانیان هولوکاست به این روز احترام بگذارند و برنامههای آموزشی مربوط به تاریخ هولوکاست را برای جلوگیری از تکرار نسلکشی تشویق میکند و هرگونه تحریک، آزار و اذیت یا خشونت علیه افراد یا جوامع بر اساس مبانی نژادی یا اعتقادات مذهبی را محکوم میکند. اما جهان گویی چشمان خود را بر روی نسل کشی آمریکا و اسرائیل درغزه و خاورمیانه کاملا بسته است.