شاید نسل جدید، نه کَندِر را دیدهاند و نه َجهلِه را، حتی، شاید، اصلاً، این دو نام را هم نشنیده باشند، اما من، آن را خوب به یاد دارم.
به گزارش خبرگزاری صدا وسیما مرکز خلیج فارس، این جمله را مسئول برگزاری مسابقه کندرکشی و جهله کشی در محله پشت شهر بندرعباس میگوید، وقتی که از او پرسیدم: هدفت از راه اندازی این مسابقه و هزینهای که برای آن میکنی چیست؟
وی جمعیت مشتاق را نشان داد و گفت: ده سال پیش، وقتی نخستین بار، فکر برگزاری مسابقه کندرکشی و جهله کشی به ذهنم رسید، گمان نمیکردم روزی چنین شود که پسران ده ساله و دختران نه ساله بیایند و با سنت کندرکشی و جهله کشی گذشتگانشان آشنا شوند.
البته این مسابقه فقط هم یک یادآوری تاریخی نیست، انتقال فرهنگ پاس داشت آب، در هرمزگان خشک و کم آب است.
روزگاری، رساندن آب از آب انبارهای بزرگ دور از خانه، وظیفه سخت مردان، در جنوبیترین استان ایران بود. آنان، طنابی به دو سر چوبی محکم، میآویختند و در هر دو سر طناب نیز، ظرفی ساخته شده از پوست حیوانات، لاستیک چند لایه و یا فلزی که به حلبی مشهور بود، متصل میکردند و اینگونه از مسافتهای چند کیلومتری، آب آشامیدنی را به خانه میبردند.
این وسیله در گویش هرمزگانی کندر نام دارد و به انتقال آب با این روش، کندرکشی میگویند.
بانوان نیز برای آوردن آب از آب انبارهای نزدیکتر، کوزهای مخصوص بر سر میگذاشتند و در دستههای چند نفری، آب به خانه میبردند.
کوزه آیی که برای گذاشتن بر سر جهله نام دارد و منظور بانوان از عبارت جهله کشی در گفتوگوهای روز مره، همین انتقال آب، با کوزه بوده است.
حالا، حدود ده سال است که مسابقه دوستانه کندرکشی و جهله کشی به همت اسحاق برخوردارزاده، در محله پشت شهر بندرعباس بر گزار میشود.
این مسابقه یکبار در هر فصل پاییز و یا زمستان برگزار میشود و در این دو فصل گردشگر پذیر، یکی از جاذبههای دیدنی شهر بندرعباس است.
در مسابقه ۱۲ مرد برای کندرکشی و ۱۷ بانو برای شرکت در مسابقه جهله کشی شرکت کردند.
استقبال برای دیدن این مسابقه به اندازهای بود که پلیس راهنمایی و رانندگی برای جلوگیری از انسداد خیابان اصلی در محله پشت شهر به ناچار وارد عمل شد.
تخمین زده میشود، دستکم دو هزار نفر برای دیدن مسابقه شرکت کردند.
جوانترین شرکت کننده نوجوانی ده ساله و مسنترین ۷۵ ساله بود.
این مسابقه دوستانه است وفقط برای یادآوری سنت گذشتگان و همچنین رونق گردشگری برگزار میشود.