در کنار مواضع رسمی دولت، بازتاب اجتماعی تصمیم اتحادیه اروپا علیه سپاه پاسداران نشان میدهد بخش قابل توجهی از مردم، این نهاد را نهادی ضد تروریسم و حتی فراتر از یک نیروی نظامی و بهعنوان همراه جامعه در بحرانها و تهدیدها میشناسند.
به گزارش خبرگزاری صداوسیما، در پی اقدام اخیر اتحادیه اروپا و برخی نهادهای وابسته به آن در جهت قرار دادن نام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست گروههای تروریستی، این تصمیم با واکنشهای گستردهای در داخل ایران روبهرو شده است. مقامات رسمی جمهوری اسلامی ایران این اقدام را غیرحقوقی، سیاسی و مغایر با اصول حقوق بینالملل دانسته و آن را دخالت در امور داخلی و هدفگیری یکی از ارکان دفاعی کشور ارزیابی کردهاند. در همین راستا، هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران با صدور بیانیهای این تصمیم را محکوم و تأکید کرده است که سپاه پاسداران نهادی رسمی، قانونی و برخاسته از حاکمیت ملی ایران است.
در کنار مواضع رسمی، بازتاب این تصمیم در میان افکار عمومی نیز قابل توجه بوده است. بسیاری از مردم، سپاه پاسداران را نه صرفاً یک نیروی نظامی، بلکه نهادی مردمی میدانند که در بزنگاههای حساس، در کنار جامعه ایستاده است. از نگاه آنان، خاطره سپاه با دفاع در برابر تجاوز رژیم بعث عراق، مقابله با گروههای تروریستی همچون القاعده و داعش، و حضور مؤثر در بحرانهایی مانند سیل، زلزله و حوادث طبیعی گره خورده است.
در روایتهای مردمی، به این نکته اشاره میشود که امنیت فقط به معنای قدرت نظامی نیست، بلکه حضور در کنار مردم و حفاظت از جان غیرنظامیان در شرایط بحرانی نیز بخشی از آن است. بسیاری معتقدند اگر مقابله با داعش در سالهای گذشته صورت نمیگرفت، دامنه ناامنی میتوانست بخش بزرگی از منطقه و حتی کشورهای اروپایی را دربر بگیرد.
همزمان، بخشی از افکار عمومی با طرح مقایسههایی، از برخورد دوگانه غرب انتقاد میکند؛ اینکه چگونه در برابر اقدامات رژیم اسرائیل سکوت میشود، اما نهادی که نقش مؤثری در مبارزه با تروریسم داشته، از دید آنان تروریستی اعلام میشود.
همه اینها همان چیزی است که باید با مرور کردنشان و همچنین در نظر گرفتن واکنشهای دوگانه کشورهای غربی در شرایط و مواضع مختلف، قضاوت عاقلانه و درست را به جای رسانهها، به منطق خود بسپاریم.
در مجموع، آنچه در میان بخش قابل توجهی از جامعه شنیده میشود، تأکید بر این نکته است که سپاه پاسداران را باید در بستر تجربه زیسته مردم ایران دید؛ نهادی که به باور آنان، در دفاع، امنیت و امدادرسانی، حضوری مؤثر و ماندگار داشته است؛ نه روایتهای رسانهای و موضع گیری نهادهایی که دنیا بارها شاهد چشم بستنهایشان به روی ظلم و نسل کشی بوده است.