آرش معیریان گفت: ژانر معمایی، سینماییترین قالب است و بدون محدودیت میتوان در آن کار کرد.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، نشست خبری فیلم «غبار میمون» سومین فیلم اکران شده در نخستین روز چهلوچهارمین جشنواره بینالمللی فیلم فجر با حضور آرش معیریان کارگردان، سعید مرادی تهیهکننده، امیر بوالی نویسنده فیلمنامه و امیر ولیخانی طراح جلوههای ویژه رایانهای در پردیس ملت برگزار شد.
معیریان درباره تغییر حوزه از ژانر طنز به جنایی توضیح داد: در آستانه ۵۴ سالگی هستم و نزدیک ۳۵ سال از حضورم در سینما میگذرد. من عاشق همه ژانرها و قالبهای سینمایی هستم، این دریای نامحدود پیش روی ما است.
این کارگردان با تاکید بر جذابیت فیلمنامه، بیان کرد: فیلمنامه «غبار میمون» چنان مرا جذب کرد که وصفش نامحدود است، این ژانر، سینماییترین قالب است و بدون محدودیت میتوان در آن کار کرد. تجربه خوبی بود که متن جذاب داشت.
مرادی تهیهکننده با اشاره به اینکه در اواسط فیلمبرداری جنگ ۱۲ روزه شروع شده است، ادامه داد: گروهی از اعضای تیم که برونمرزی بودند، در شرایط جنگی انصراف دادند و برخی در فیلم باقی ماندند.
او با اعلام اینکه تولید این اثر ریسک نداشت، توضیح داد: قبل از تولید درباره آن فکر کردیم. در این سالها به قالبهایی مومن شدیم و سینمای ایران صرفا در ژانر کمدی فیلم تولید میکند، در حالی که «غبار میمون» اثری سیاسی-بینالمللی است.
او درباره دسترسی به پروندههای حقیقی توضیح داد: دسترسیهایی در حوزه پژوهش و محتوا داشتیم، ۹ ماه پژوهش این کار زمان برد.
مرادی افزود: ما خودمان سرمایهگذاری و تولید آثار استراتژیک سرمایهگذاری میکنیم و این فیلم به طور کامل سرمایهگذاری کردم.
بوالی نویسنده فیلمنامه نیز در این نشست گفت: بخش بزرگی از فیلم مبتنی بر واقعیت است، اما فیلمنامه دراماتیزه شده است، حتی نامها را نزدیک سازمانهای حقیقی انتخاب کردیم. تقریبا همه کدهایی که در فیلم داده میشود، اشاره به بنیادی حقیقی دارد. درباره رمزگشایی میتوانم مفصل صحبت کنم.
بوالی با بیان اینکه علاوه بر بخشهای پژوهشی، بخشهایی از اطلاعات هم بر اساس پژوهش میدانی است، ادامه داد: پروندههای حقیقی را به طور کامل در دسترس من قرار ندادند، اما حتی تمام نامها، کلاس درس و باقی بخشها همه بر اساس حقایق چک شده است، اما تلفیقی از موضوعهای مختلف بود.
معیریان با بیان اینکه این فیلم میتوانست در قالب فلسفی نوشته شود، ادامه داد: میخواستیم تا حد ممکن به سینمای تجاری هم نزدیک شویم. در دهه اخیر فیلمی با نگاه جاسوسی و نگاه بصری مانند این نداشتیم.
او در پاسخ به این سوال که گاهی فیلم به قالب طنز نزدیک شده، گفت: به تعداد افرادی که فیلم را تماشا میکنند، برداشت وجود دارد. اینکه افراد بتوانند با هر چیزی بخندند، به آنها بستگی دارد. من ندیدم کسی در نیمه فیلم، سالن را ترک کند.
بوالی با اشاره به اینکه این فیلم رویکردی مشخص درباره اسرائیل دارد، ادامه داد: بنیان این است که گویی شکلگیری اسرائیل و رژیم صهیونسیتی طغیان علیه خداوند است. خواستم اینطور بنویسم که وجدان یهود بخواهد اسرائیل را از بین ببرد.