بیست و دوم بهمن امسال، خیابانها به رودخانهای خروشان از ایمان و میهندوستی بدل شده بود؛ رودی که از هر سو به هم میپیوست تا عظمت یک ملت را فریاد زند. این تنها یک راهپیمایی نبود، بلکه تجلی زنده و پویای یک پیوند ناگسستنی بود.
به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز قزوین، در صف مقدم، مسئولان با گامهایی استوار، در کنار مردم حرکت میکردند؛ حضوری که نمادی از تعهد و همراهی بود، نه صرفاً تماشا. در میان این سیل جمعیت، فریادهای شورانگیز نسلهای مختلف در هم میپیچید.
مردم شهرهای استان با پرچمهایی که در دست داشتند و لبخندهای مصمم بر چهره، شور و نشاط کلانشهر را به نمایش گذاشتند. در کنار آنها، روستاییان با لباسهای محلی و اصالتشان، تصویری از ریشههای مستحکم این سرزمین را به تصویر میکشیدند؛ آمدند تا بگویند که این انقلاب، متعلق به همه جغرافیای این کشور است.
و در قلب این همهمه، کودکان و نوجوانان، چنان شکوفههای آینده، با دستان کوچک خود پرچمها را بالا نگه داشته بودند. نگاههای پرامید آنها، آیندهای را نوید میداد که در خاطرهسازی این روز بزرگ شکل میگرفت. صدای خنده و شورشان با شعارهای محکم بزرگترها در هم میآمیخت و نویدبخش ادامهی راه بود.
از هر کوی و برزن، از هر شهر و روستا، از هر مقامی و جایگاهی؛ همه آمده بودند تا با وحدت کلمه و قدمهای هماهنگ، بار دیگر اعلام کنند که این حرکت، حرکت مردمی است و اراده جمعی، قدرتمندترین نیروی این سرزمین است. امروز، خیابانها نه محلی برای عبور، بلکه صحنهای برای بیعت مجدد با آرمانها بود.