دبیر انجمن مهندسی ساخت و تولید ایران با تأکید بر نقش زیرساخت های قدیمی در افت کیفیت خودرو گفت: ادامه تولید بر پایه معماریهای فرسوده، هزینه نگهداشت کیفیت را افزایش داده و نارضایتی مصرفکننده را تشدید کرده است.
دبیر انجمن مهندسی ساخت و تولید ایران در گفتوگو با خبرنگار تحریریه صنعت خبرگزاری صدا و سیما با اشاره به عوامل مؤثر بر کیفیت خودرو افزود: کیفیت خودرو قربانی ترکیبی از تحریم، سیاستگذاری و مدیریت است، اما اگر بخواهیم وزن بدهیم، باید گفت سیاستگذاری و مدیریت ناپایدار اثر عمیقتری از تحریم داشتهاند.
یعقوب دادگراصل ادامه داد: تحریمها قطعاً دسترسی به فناوری، مواد اولیه باکیفیت و همکاریهای بینالمللی را محدود کردهاند، اما تجربه نشان داده حتی در همین شرایط هم میتوان با سیاستگذاری درست و مدیریت حرفهای، کیفیت قابل قبولتری ارائه داد.
به گفته دبیر انجمن مهندسی ساخت و تولید ایران، زمانی که تصمیمها کوتاهمدت، دستوری و بدون توجه به زنجیره تأمین گرفته میشود، فشار آن مستقیم به قطعهساز و در نهایت به کیفیت محصول نهایی منتقل میشود.
این عضو هیئت علمی دانشگاه ملی مهارت در ادامه درباره چرایی پایینماندن رضایت مصرفکننده با وجود داخلیسازی بالا گفت: داخلیسازی بهخودیخود ارزشمند است، اما داخلیسازی بدون توسعه فناوری و سرمایهگذاری پایدار الزاماً به رضایت مصرفکننده منجر نمیشود. در بسیاری موارد، داخلیسازی تحت فشار زمان و قیمت انجام شده، نه بر مبنای بلوغ فرآیند، دانش فنی و کنترل کیفیت.
یعقوب دادگراصل افزود: وقتی خودروساز و قطعهساز با حاشیه سود حداقلی و نبود قطعیت اقتصادی فعالیت میکنند، امکان بهبود مستمر کیفیت و نوآوری عملاً از بین میرود و مصرفکننده این وضع را بهخوبی احساس میکند.
دبیر انجمن مهندسی ساخت و تولید ایران با اشاره به نقش زیرساخت های قدیمی در افت کیفیت خودرو گفت:زیرساخت های قدیمی سهم بسیار بالایی در افت کیفیت و نارضایتی دارند. این زیرساخت ها اساساً برای استانداردها، انتظارات ایمنی و کیفیتی امروز طراحی نشدهاند و هرچه بیشتر استفاده شوند، هزینه نگهداشت کیفیت افزایش یافته و نتیجه ضعیفتر میشود.
یعقوب دادگراصل افزود: حتی بهترین قطعهساز هم وقتی روی یک معماری قدیمی کار میکند با محدودیتهای جدی مواجه است و بدون نوسازی زیرساخت ها، انتظار جهش کیفیت بیشتر شبیه شعار است تا برنامه.
این عضو هیئت علمی دانشگاه ملی مهارت در پاسخ به پرسشی درباره اجرای استانداردها نیز گفت: واقعیت این است که بخشی از استانداردها اجرا میشوند و بخشی صوری باقی ماندهاند. زمانی که فشار تولید، کمبود نقدینگی و الزامات غیرواقعی وجود دارد، استاندارد از یک ابزار بهبود کیفیت به یک فهرست اداری تبدیل میشود.
یعقوب دادگراصل تأکید کرد: اجرای واقعی استانداردها نیازمند ثبات در سیاستها، استقلال نهادهای نظارتی و همراستایی منافع خودروساز و قطعهساز است و تا زمانی که کیفیت بهعنوان هزینه تلقی شود نه سرمایهگذاری، استاندارد نیز قربانی خواهد شد.