مدیرعامل سازمان بهشت زهرا با تأکید بر کمبود قطعات «روز دفن» در تهران، گفت: قطعه ۹۰ تنها در بلند مدت به مدیریت دفن کمک میکند و حل اساسی این مسئله نیازمند ایجاد همزمان چند آرامستان جدید در اطراف شهر است.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما،جواد تاجیک با اشاره به آخرین وضع دفن اموات در بهشت زهرا و قطعه تازه ساخته شده ۹۰، گفت: قطعه ۹۰ در ناحیه یک بهشت زهرا قرار دارد و این قطعه جزو قطعات قدیمی محسوب میشود و در زمره قطعات روز دفن نیست؛ بنابراین به طور طبیعی استفاده از آن تنها در بلندمدت میتواند به مدیریت موضوع دفن کمک کند، اما در شرایط بحرانی و اضطراری کنونی که با کمبود قطعات «روز دفن» مواجه هستیم، پاسخگوی نیاز فوری نخواهد بود.
وی افزود: قطعه ۹۰ همانند سایر قطعات ناحیه یک امکان پیشخرید و دفن آزاد دارد و استفاده از بخشی از آن آغاز شده و بهتدریج شهروندان نیز از آن بهره میبرند. هر میزان که بتوانیم در نواحی یک و دو از ظرفیتهای بلااستفاده بهرهبرداری کنیم، در طول زمان هم به شهروندان کمک کردهایم.
تاجیک ادامه داد: برای نمونه، قطعه ۹۰ که پیشتر به عنوان انبار سنگ مورد استفاده بود، تخلیه و ساماندهی شده است. در مقابل آن نیز قطعه ۹۵ قرار دارد که هماکنون در آن انبار، ناوگان نقلیه، رستوران و واحدهای سنگفروشی فعال هستند و برای انتقال و استقرار این مجموعهها، محل جایگزین پیشبینی شده است تا از قطعه نیز استفاده شود.
مدیرعامل سازمان بهشت زهرا گفت: پس از این جابهجاییها، قطعه ۹۵ نیز به ظرفیت دفن افزوده خواهد شد. پیشبینی میشود عملیات احداث و آمادهسازی این قطعه حدود هفت تا ۱۰ ماه زمان ببرد و احتمالاً در سال ۱۴۰۶ به بهرهبرداری برسد.
وی تأکید کرد: با این حال، این اقدامات مسکنی موقت محسوب میشود و حل اساسی مسئله دفن اموات در تهران نیازمند نگاه بلندمدت با افق حداقل ۵۰ ساله است. مدیریت شهری نمیتواند تنها به نیازهای کوتاهمدت توجه کند، بلکه باید از ایجاد دغدغه جدید برای مردم جلوگیری شود.
تاجیک راهکار اصلی را ایجاد همزمان چند آرامستان در نقاط مختلف اطراف تهران دانست و افزود: در این صورت شهروندان میتوانند بر اساس محل سکونت خود به نزدیکترین گزینه دسترسی داشته باشند. تحقق این موضوع مستلزم همکاری دستگاههای مختلف، به ویژه استانداری، برای حل مسائل مربوط به حریمهای مشترک با شهرستانهای اطراف است.
وی خاطرنشان کرد: هر یک از اراضی پیشنهادی با محدودیتهایی مانند حریمهای امنیتی، نظامی یا ممنوعیتهای کاربری مواجه هستند و در حال حاضر نیز برای تأمین زمینهای مناسب برای پاسخگویی به نیاز ۱۰ تا ۱۵ سال آینده، با چالشهایی در تعامل با شهرستانهای مجاور تهران روبهرو هستیم.