فعالان محیطزیست مازندران میگویند؛ ساخت سد سجادرود نهتنها مشکل آب شرب و سیلاب را حل نمیکند، بلکه به جنگلها و کشاورزی آسیب میزند.
به گفته این فعال محیطزیست، تجربه سدهای متعدد از جمله زارمرود، گلهور، تجن، کسیلیان، لفور و منگل نشان میدهد سدسازی به تضعیف رودخانهها، تهدید کشاورزی و کاهش کارکرد طبیعی حوضههای آبخیز منجر شده است.
بر اساس گزارشهای ارزیابی، اجرای سد سجادرود مستلزم پاکتراشی بخشی از جنگلهای هیرکانی، تغییر مسیر رودخانه و زیر آب رفتن زمینهای کشاورزی است؛ موضوعی که نگرانیها درباره پیامدهای زیستمحیطی و تأمین پایدار آب را افزایش داده است.
همچنین منتقدان میگویند؛ در حالی که برخی شهرهای استان از جمله ساری و بابل با چالش کیفیت آب شرب روبهرو هستند، تمرکز بر طرحهای بزرگ سدسازی بدون توجه به مدیریت مصرف، بازسازی شبکههای فرسوده و حفاظت از منابع بالادست، نمیتواند تضمینکننده تأمین پایدار آب باشد. به اعتقاد آنان، انتقال آب از سرشاخهها و مهار جریان طبیعی رودخانهها، تعادل اکولوژیک پاییندست را بر هم میزند و در درازمدت هزینههای بیشتری به منطقه تحمیل میکند.
در عین حال، با توجه به تجربه سدهای احداثشده در حوضههای آبریز استان، برخی کارشناسان درباره تحقق کامل وعدههای اعلامشده درباره تأمین آب و کنترل سیلاب ابراز تردید میکنند و خواستار بررسی دقیقتر ابعاد فنی، اقتصادی و زیستمحیطی طرح سد سجادرود پیش از هرگونه اقدام اجرایی هستند.