در بسیاری از مناطق جنگلی جهان، بخش قابلتوجهی از معیشت جوامع محلی به جنگل وابسته است؛ بهگونهای که بر اساس گزارشهای (FAO) و بانک جهانی گاه تا حدود ۸۰ درصد درآمد خانوارهای ساکن این مناطق بهطور مستقیم یا غیرمستقیم از منابع طبیعی تأمین میشود.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما جنگل تنها مجموعهای از درختان نیست؛ منبع چوب و علوفه، زیستگاه گیاهان دارویی و محصولات فرعی، پشتوانه گردشگری طبیعی و تأمینکننده خدمات زیستمحیطی همچون ذخیره کربن و تنظیم چرخه آب است. از این رو، تخریب جنگل صرفاً نابودی یک زیست بوم نیست، بلکه فروپاشی یک نظام اقتصادی محلی را به دنبال دارد.
کاهش درآمد، افزایش مهاجرت و تشدید فشار بر سایر منابع طبیعی از پیامدهای مستقیم این روند است؛ زنجیرهای که میتواند به تضعیف امنیت معیشتی جوامع روستایی بینجامد.
اقتصاد منابع طبیعی تأکید میکند که ارزش جنگل تنها در قیمت چوب خلاصه نمیشود؛ بخش مهمی از این ارزش، «غیربازاری» و در قالب خدماتی مانند جلوگیری از فرسایش خاک، تأمین آب شیرین، حفظ تنوع زیستی و تنظیم اقلیم نمایان میشود؛ خدماتی که حذف آنها هزینههای سنگین اجتماعی و زیستمحیطی به همراه دارد.
بهرهبرداری ناپایدار شاید در کوتاهمدت سودآور به نظر برسد، اما در بلندمدت هزینههای آن چندین برابر شده و عمدتاً متوجه همان جوامع محلی خواهد بود. توسعه پایدار در این چارچوب، به معنای استفاده مسئولانه از منابع طبیعی برای تأمین نیازهای امروز، بدون تضعیف توان نسلهای آینده است؛ زیرا سخن گفتن از «۸۰ درصد» در واقع سخن گفتن از امنیت اقتصادی و آینده یک جامعه است، نه صرفاً یک عدد.