ایوب رحیمی، نویسنده و کارگردان تئاتر اهل میناب با بیان اینکه حق هیچ کودکی، قربانی شدن در جنگ نیست؛ از حالوهوای میناب در روزهای نوروز و پس از شهادت کودکان مدرسه شجره طیبه این شهر گفت.
به گزارش خبرگزاری صداوسیما، ایوب رحیمی، بازیگر، نویسنده و کارگردان تئاتر اهل میناب، سکوت جامعه جهانی و برخی از هنرمندان ایران درباره شهادت کودکان مدرسه شجره طیبه میناب را محکوم کرد.
رحیمی با اشاره به نوروز بدون بچههای بیگناه و شهدای جنایت وحشیانه حملات آمریکایی_صهیونیستی گفت: «شهادت بچههای شجره طیبه میناب در آستانه نوروز، قصه غریبی را در این شهر رقم زده است. وقتی عقربههای ساعت، دقایق پایانی سال را نشانه گرفته بود؛ خانواده دانشآموزان، معلمان و اولیای شهید کنار مزار نوگلان پرپر شده خود هفتسین پهن کرده بودند و اشک بر چشم داشتند.»
او درباره عیدیِ جامانده لای قرآن کودکان میناب، گفت: «خانوادهها عیدی بچهها را کنار گذاشته بودند؛ عیدی که لای قرآن جا مانده بود اما امسال کودکان، با شهادتشان نه تنها به خانوادهها که به تمام مردم ایران عیدی دادند. آنها خون خود را عیدی دادند تا خونبهایش ایستادگی در برابر دشمنان متجاوز باشد.»
این هنرمند با اشاره به همدلی همه شهر با خانواده دانشآموزان کشتهشده مدرسه شجره طیبه، افزود: «امسال نه تنها خانواده شهدا بلکه بسیاری از مردم برای تحویل سال به این قطعه از بهشت آمدند تا در کنار شهدای جنگ رمضان باشند. داغ مانده بر دل، امان در خانه ماندن را از مردم این شهر گرفته است و اکنون تنها اتحاد و همدلی این مردم داغدیده است که در شهر موج میزند.»
به گفته رحیمی، این ما هستیم که در فراق بچههای میناب در این نوروز باید حسرت خنده و شیرین زبانی و شیطنتهایشان را بخوریم و نوروز دیگر برای میناب مثل نوروزهای گذشته نیست. شهادت بچههای شجره طیبه میناب، روزهای جدید برای میناب و ایران رقم زد.
رحیمی حمله به شجره طیبه میناب را یک جنایت جهانی دانست و گفت: «برای من از این مدرسه صحبت کردن، از مدرسهای که برای بچههایش اجرا داشتم، سخت است. طی این مدت هر روز فیلم آن اجراها را به تماشا مینشینم. از شادی و نشاط آنها یاد میکنم، از حضورشان در مدرسهای که اکنون به خرابهای با غم از دست دادن کودکان عزیزش بدل شده است.»
به گفته این هنرمند در صبح روز نهم اسفند ۱۴۰۴ او و بسیاری دیگر از اهالی میناب بعد از صدای انفجار خودشان را برای کمک به مدرسه رساندهاند و با صحنهای غیرقابل وصف مواجه شدهاند.
او با محکوم کردن سکوت مجامع بینالمللی و برخی هنرمندان نسبت به فاجعه میناب، گفت: «بچههای مدرسه شجره طیبه و هیچ بچه دیگری در دنیا، حقاش قربانی شدن در جنگ نیست. این مسئله کاملا واضح است اما جهانیان برای مقابله با این جنایات، اقدامی نمیکنند. باعث تاسف است که برخی از مردم دنیا نسبت به این فاجعه و جنایت انسانی سکوت کردهاند و بعد از مدتها تنها برخی از آنها در محکومیت این جنایت لب به سخن گشودند.»
به گفته او، سکوت برخی از هنرمندان ایرانی نیز در برابر این فاجعه تاسفبار است. هنرمندانی که هر چه دارند از همین مردم است و اکنون انگار هموطنی ندارند. این جنگ تمام خواهد شد و باید دید این افراد، چه جوابی برای سکوتشان داشتند؟
رحیمی همچنین درباره نقش همراهی جامعه هنری با رزمندگان و مردمی که این روزها و شبها پای کار وطن ایستادهاند، توضیح داد: «در این روزها حال دل ما هنرمندان خوب نیست؛ چون حال مردم و کل جامعه و خصوصا حال دنیای هنر خوب نیست. اما خدا را شکر مردم ایران همیشه یک دل و یک صدا بوده و هستند. همه ما گلایههایی داشتیم ولی در این شرایط تا پای جان برای ایران ایستادهایم.»
او ادامه داد: «رزمندهها با حضور مردم در اجتماعات و میدان قوت قلب میگیرند؛ همانطور که مردم از حضور رزمندهها در خط اول نبرد، دلگرم هستند. مردم کار خودشان را خیلی خوب میدانند و تا امروز در شهرها اجازه حرکت اضافی را به دشمن ندادهاند.»
رحیمی با اشاره به بُرندهبودن سلاح هنر، افزود: «ما هنرمندان هم باید در این روزها پای کار باشیم و همراه با مردم و همگام با رزمندهها قدم برداریم و برای سربلندی و پیروزی کشورمان به سبک و سیاق خودمان جلو برویم. سلاح ما خیلی برندهتر و قویتر است، تولید آثار و ارائه به مردم و تقویت روحیه رزمندهها، این برگ برنده ماست. این رسالت ماست که باید در این شرایط سخت به آن بپردازیم.»
به گفته این هنرمند، ایرانیان همواره به وطنپرستی شناخته شدهاند. او وطن را همسان مادر و غیرت ایرانیها که همیشه احترام خاصی برایش قائل هستند، میداند.
او در پایان سخنانش توضیح داد: «از نظر من کسی که قلبش برای وطن نتپد؛ نه تنها انسان نیست بلکه یک ترسو و بزدل است. وقتی پای تعرض به وطن باشد؛ تمام اختلافات کنار گذاشته میشود و همه برای وطن میجنگند و این یعنی آزادی و در بند نبودن. همینطور که اکنون در کشور عزیز ما همه مردم با هر عقیدهای برای ایران کنار هم ایستادهاند.»