چاقوی زهرآگین‌تان را از پهلوی این سرزمین بیرون بیاورید

وقتی می‌گویند وطن، یعنی مردمی که در آن زندگی می‌کنند. وطن هم‌معناست با مردم و امروز همزمان وطن و مردم زیر بمباران به خاک و خون کشیده شده‌اند.

 

مباد روزی که صدای بمب و موشک جنگ‌طلبان صدای مطالبه‌گری ما را به بیراهه بکشاند.

 

مباد روزی که زخم ما بساط کاسبی کاسبکاران جنگ و ویرانی شود.

 

مباد روزی که به نام مرهم بر درد ما، سودجویان گلوله‌ و بمب و آتش بر سر وطن بریزند.

 

دلیلش هرچه باشد، مقصر هرکه باشد، به عنوان یک ایرانی که گوشه و کنار زندگی‌اش زخمی است از تبعیض و ناکارآمدیها، این جنگ را با همه وجود تقبیح می‌کنم و با صدایی که هر روز با شنیدن ناله‌های مردم و سرزمینش از بغض می‌لرزد، فریاد می‌کشم، چاقوی زهرآگین‌تان را از پهلوی این سرزمین بیرون بیاورید.

 

این جنگ جز ویرانی و زخم و درد، آورده‌ی دیگری برای ما نخواهد داشت. حالا دیگر خیلیها این را می‌دانند که با گذشت روزها و هدف قرار گرفتن قلب ایران، این ویرانی دردناک مرهمی نیست حتی بر خشم مردمانی که مدتهاست امیدشان را به شنیده شدن صدایشان از دست داده‌اند. دل ما خون است برای درد این مردم. دل ما خون است برای این وطن که نمیدانم سرانجام کی روی آرامش را خواهد دید. ولی کاسبان جنگ، زخم ما را، درد ما را، فریاد مطالبه‌گری ما را، با بمبهایی که بر سر میراث تاریخی و زیرساختهای حیاتی سرزمین‌مان میریزند لوث می‌کنند و بیشتر نمک بر زخم می‌پاشند.

 

تاریخ مبارزه و مطالبه‌گری مردم این سرزمین طولانی‌تر از عمر بسیاری از کشورهاست. ما راهمان را بلدیم و اگر گاهی گم می‌شویم خیلی زود دوباره خود را پیدا می‌کنیم. چرا که ما یک ملتیم. فقط چاقوی زهرآگین‌تان را از پهلوی این سرزمین بیرون بیاورید.»