تصاویر زمینگیری و سوختن پرنده های راهبردی ارتش آمریکا در یک کلام شکست یک طراحی کامل، ذهن خیلی ها را به پنجمین روز از اردیبهشت سال ۵۹ در صحرای طبس برد.
به گزارش خبرگزاری صداوسیما، مرکزاصفهان؛ آری طبس تکرار شد.
دشمن دوباره فهمید که در این خاک، هر ذره از شن و خاک، مأمورِ دفاع از اقتدار است. درست زمانی که اولین جرقههای نور خورشید از پسِ تاریکی شب سر برآورد، این معجزه بود که با طلوعی شکوهمند، پرده از حقیقتی باورنکردنی برداشت.
نیمه شب سی و هشتمین روز از جنگ تحمیلی سوم با ورود هواپیما های فرماندهی سی ۱۳۰، بالگردهای بلک هاوک و پهپادهای پشتیبان؛ سکوت دشت مهیارشهرضا شکسته شد.
طلوع آفتاب شانزدهمین روز از فرودین اما میدانی را نمایان کرد که یکبار دیگر نشان داد خاک ایران برای سربازان آمریکایی جای امنی نیست و پایانِ این بازی، نه پیروزی، که غرق شدن در سایهی سنگینِ ارادهای است که هرگز به زانو در نمیآید.
تجاوز به ایران، برای دشمن، تنها یک رویاست که در میان طوفانهای این خاک، برای همیشه خاکستر خواهد شد.
دشت مهیار یا صحرای طبس؛ تفاوتی در نام و سال حادثه نیست آنچه عیان است اینکه خدای شن های طبس و دشت مهیار واحد است و شکست، همواره اصل ثابت نظامیگری آمریکا علیه ایران بوده است.