محمد حاتمی، بازیگر و کارگردان نمایش «شبیه خون» که بهزودی به صحنه خواهد آمد، در نبود امکان تبلیغات در فضای مجازی، خواستار حمایت رسانهها و بهویژه صداوسیما از اجراهای تئاتری شد.
به گزارش خبرگزاری صداوسیما، این روزها، اهالی تئاتر پس از حدود ۶۰ روز وقفه، بار دیگر به صحنه بازگشتهاند تا چراغ این هنر را روشن نگه دارند.
در همین راستا، محمد حاتمی، بازیگر و کارگردان تئاتر، از ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، نمایش «شبیه خون» به نویسندگی سهراب حسینی را در عمارت نوفللوشاتو روی صحنه خواهد آورد.
نمایشی جمعوجور
محمد حاتمی درباره زمانبندی اجرای این اثر میگوید: «مدتی بود که در انتظار فراهم شدن شرایط مناسب برای اجرای یک نمایش بودم. پیش از این نیز مشغول کار روی پروژهای دیگر بودم که بهدلیل همزمانی با تحولات اخیر و شرایط جنگی متوقف شد. از آنجا که این نمایش از نظر تولید، اثری جمعوجورتر است و تعداد بازیگران محدودی دارد که خودم نیز یکی از آنها هستم، تصمیم گرفتم آن را در این مقطع به صحنه بیاورم. خوشبختانه با آماده بودن امکانات و همراهی آقای داوود نامور، شرایط برای اجرای آن فراهم شد.»
او در ادامه، با اشاره به وضعیت کلی تئاتر در ایران، شرایط موجود را چالشبرانگیز توصیف میکند و ادامه میدهد: «در حوزه تبلیغات و فضای مجازی، بهنظر میرسد دستکم ۱۵ تا ۲۰ سال به عقب بازگشتهایم. البته نمیتوان منکر تفاوتهای بنیادین زمانه شد؛ اقتضائات امروز با گذشته قابل مقایسه نیست. اما واقعیت این است که تئاتر در ایران هیچگاه در آرامش کامل فعالیت نکرده است. همواره یا شرایط بیرونی مانند جنگ تأثیرگذار بوده یا مدیریتهایی که فاقد تخصص و دانش لازم بودهاند. این وضعیت باعث شده است روندی پیوسته و مداوم در تئاتر شکل نگیرد و فعالیتها اغلب مقطعی و ناپایدار باقی بمانند.»
تلویزیون، دغدغه حمایت از تئاتر را ندارد
این کارگردان همچنین به نبود حمایت رسانهای از تئاتر اشاره کرد و گفت: «صداوسیما عملاً دغدغهای برای حمایت از تئاتر ندارد. در حالی که در گذشته، تلهتئاترها از جمله وزینترین تولیدات تلویزیونی محسوب میشدند، بهویژه در شبکه چهار. ولی امروز جای آنها را برنامههایی گرفتهاند که صرفاً برای پر کردن آنتن تولید میشوند. به اعتقاد من، تئاتر میتوانست و میتواند آبروی رسانه ملی باشد.»
نمایش «شبیه خون» به گفته حاتمی، روایتی درونی از تنهایی انسان است؛ تکگویی مردی که در فضایی نامعلوم که میتواند نمادی از یک آسایشگاه باشد با خود به گفتوگو نشسته است.
«شبیه خون»، مواجههای با خویشتن
او ادامه داد: «این اثر، مرور گذشته به معنای متعارف نیست، بلکه نوعی مواجهه لحظهبهلحظه با خویشتن است؛ شخصیتی که در مرز میان خاطره و خیال سرگردان است و تلاش میکند خود را بازخوانی کند. این ایده، با متن جالبی از سهراب حسینی برای من بسیار جذاب بود و انگیزهای شد تا هم در مقام بازیگر و هم کارگردان در این پروژه حضور داشته باشم.»
حاتمی درباره طراحی صحنه این نمایش توضیح میدهد: «من اصولاً به دکورهای حجیم اعتقادی ندارم. آنچه برایم اهمیت دارد، خلق فضاست؛ فضایی که بتواند مفاهیم را منتقل کند. تلاش کردهام با کمترین امکانات، بیشترین معنا را به مخاطب ارائه دهم. این رویکرد شاید به نوعی به مینیمالیسم نزدیک باشد، هرچند خود را مقید به سبک خاصی نمیدانم.»
به گفته این هنرمند، نمایش «شبیه خون» به یکی از بنیادیترین و در عین حال چالشبرانگیزترین مفاهیم انسانی، یعنی «واقعیت» و «تنهایی» میپردازد.
تماشاگران، سالنهای تئاتر را خالی نگذارند
این کارگردان درباره دغدغه اصلی اثر گفت: «هیچ چیز واقعیت ندارد، اما واقعیت بر همه چیز سایه انداخته است. مردی پریشان و سرگردان، مرز میان خاطرات گذشته و رؤیای آینده را گم کرده و در این میان، آنچه میشنویم، گزارشی است مخدوش از زیست انسانی تنها، اما همچنان امیدوار.»
او در پایان، با دعوت از مخاطبان برای حمایت از تئاتر، افزود: «در شرایطی که بسیاری از مشاغل دچار رکود شدهاند، سالنهای تئاتر نباید خالی بمانند یا تعطیل شوند. از مخاطبان میخواهم همانطور که نیازهای روزمره خود را تأمین میکنند، به نیازهای فرهنگیشان نیز توجه داشته باشند. تئاتر یک کالای فرهنگی ضروری است؛ خوراکی برای ذهن و اندیشه. از همه دعوت میکنم نه فقط این نمایش، بلکه تمامی آثار روی صحنه را حمایت کنند. در هیچ کجای دنیا، حتی در سختترین شرایط، تئاتر متوقف نمیشود؛ چرا که همواره حرفی برای گفتن دارد.»