تمرینات ذهنی، حلقه گمشده ورزش ایران

آقای رحمان احمدی در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری صداوسیما، درباره بازگشت ورزشکاران حرفه‌ای به ورزش پس از گذر از شرایط شیوع کرونا، گفت: ورزشکاران حرفه‌ای به یک چرخه زندگی طبیعی و براساس شرایط کاملا برنامه ریزی شده، عادت کرده بودند. یعنی براساس برنامه مشخصی زیرنظر کادر فنی و تمرینی خود مثل پزشک تغذیه، مربی بدن ساز و ماساژور شرایط یک زندگی حرفه‌ای را تمرین کردند و کرونا باعث شد این چرخه زندگی طبیعی ورزشکار از حالت حرفه‌ای تغییر کند.

وی افزود: تغییر چرخه زندگی در شرایط کرونایی باعث سردرگمی ورزشکار شد؛ لذا سبک زندگی جدیدی بر ورزشکار غالب شد که این سبک زندگی متناسب، با هدفگذاری ورزشکار و برای زندگی حرفه‌ای اش نبود. این جریان باعث سردرگمی ورزشکاران به لحاظ تغییر زندگی روزمره شد.
این روانشناس ورزشی گفت: در گذر زمان، آمادگی جسمانی ورزشکاران دچار افت شده و اضافه وزن پیدا کردند. از لحاظ بعضی قابلیت‌های جسمانی دچار افت شدند و این وضعیت اضطراب و استرس ورزشکار را هر روز بیشتر می‌کند.
وی با بیان اینکه ورزشکاران به تمرین در مکان‌های خاص زیرنظر متخصص و با استفاده از وسایل کمک تمرینی عادت داشتند، افزود: ورزشکاران مجبور شدند در خانه و یا در شرایط خیلی محدود تمرین کنند. این اتفاقات با زندگی حرفه‌ای قبلی آن‌ها هم خوانی نداشت و سطح آماده سازی ورزشکار برای این جریان طراحی نشده بود.
*بروز بی انگیزگی
آقای اکبری با اشاره به بی انگیزگی احتمالی ورزشکاران در شرایط کرونا گفت: مبهم بودن زمان شروع تمرینات و مسابقات اضطراب را در ورزشکار بالا می‌برد. به طور کلی یکی از خلاء‌های ورزش کشور کمبود تمرینات ذهنی بود، چون باشگاه‌ها و مربیان بر آماده سازی جسمانی و تمرینات فیزیکی ورزشکاران در شرایط جدید تاکید داشتند.
وی ادامه داد: تیم‌هایی داریم که به ندرت تمرینات آماده سازی روانی و یا آماده سازی مهارت‌های ذهنی را در کنار مهارت‌های جسمانی بکار می‌برند، بنابراین وقتی صحبت از تمرین شد، ناخودآگاه ورزشکاران به تمرینات جسمانی و فیزیکی فکر کردند و به تمرینات مکمل عادت نداشتند.
این متخصص روانشناسی ورزشی گفت: وضعیت موجود در گذر زمان باعث شد، تا تصور ورزشکار نسبت به خود منفی شود و تا حدودی شاید احساس کند که از مسیر تعریف شده زندگی حرفه‌ای خود فاصله زیادی گرفته است.

وی به بازگشایی بتدریج اماکن و مسابقات ورزشی اشاره کرد و افزود: ورزش به مسابقات بدون تماشاگر خود را عادت می‌دهد، اما ورزشکار بدون تمرین با عطش که دارد، ممکن است فعالیتی انجام دهد که نیازمند آمادگی جسمانی قبلی و بالا بوده، اما با افتی که پیدا کرده است، همین توانایی فعلی در تمرین و مسابقه هم برای او آسیب پذیر می‌شود و این خطری است که باشگاه‌ها و ورزشکاران را تهدید می‌کند.
آقای اکبری گفت: در واقع بیشتر ورزشکاران با تصویرسازی ذهنی بیگانه هستند و نمی‌دانند که تصویر همان بازی یا تماشاگر را می‌توانند برای خود بازسازی کنند. مشخص شد که بسته آماده سازی ناقص بود و حالا باید از روانشناس در کنار تیم‌های ورزشی استفاده کرد.

وی ادامه داد: در گام دوم برای آموزش برخی از مهارت‌های ذهنی ورزشکاران سمینار‌های مجازی با حضور ورزشکاران، مربیان و کادر تمرین برگزار شود که در آن مفاهیم و مهارت‌های لازم در هر رشته ورزشی به ورزشکاران آموزش داده شود.
این روانشناس ورزشی استفاده از مشاوره‌های گروهی برای ورزشکاران را مفید دانست و گفت: ورزشکاران جلسات مشاوره انگیزشی داشته باشند تا هم در خصوص برخی از شبهات ورزشکاران پاسخگویی شده و هم آموزش برخی از مهارت‌های ذهنی برای آن‌ها تکمیل شود.
وی افزود: مشاوره فردی روانشناسی می‌تواند در کنار دیگر کادر اجرایی تیم و یا مشاوره غیرحضوری به صورت فردی برای ورزشکاران طراحی شود.