باغبان بلوط

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز کرمانشاه؛
او را می‌بینم در حالی که شیلنگ آب در دست دارد و چند درخت را که درست در گوشه‌ی در ورودی مغاز کاشته شده اب می‌دهد، در میان آن سر و صدای صافکار‌ها و بوی روغن سوخته و دود و ماشین وجود ان چند درخت طراوتی خاص به این محیط داده، ناگهان نگاهم به ان طرف مغازه گره می‌خورد انجا هزار گلدان نهال بلوط به ترتیب چیده شده است.

 

چون کارش تعویض روغن ماشین است و هر چند که مواد پسماند حاصل این شغل تا حدودی بازیافت می‌شود، اما مقداری از روغن‌های سوخته از راه‌های گوناگون و به واسطه برخی افراد سود جو و تخریب کنندگان محیط زیست در طبیعت رها می‌شود پس باید دینش را به طبیعت از هر طریق ممکن ادا می‌کرد.

 

حیدر احمدی برایمان از علاقه اش به طبیعت و احیای ان می‌گوید: هر سال در فصل گرما شاهد تخریب و اتش گرفتن صد‌ها هکتار از عرصه‌های جنگلی زاگرس هستیم به همین دلیل از چهار سال پیش تصمیم گرفتم خودم پا پیش گذارم و کارم را با احیا بلوط شروع کردم.

 

اقای احمدی می‌افزاید: بذر بلوط را دوست داران طبیعت از مناطق جنگلی دالاهو برایش می‌اورند و او در گلدان ان‌ها را می‌کارد.

علاوه بر مغازه گوشه‌ی حیاط خانه او هم مکانی است برای احیای بلوط و حدود هزار نهال هم در حیاط خانه اقای احمدی قرار دارد.

 
مادرش می‌گوید هر روز بعد از آنکه حیدر از سرکار برمی گردد ساعت‌ها وقتش را با نهالهایش می‌گذراند و کار‌های مربوط به هرس و ابیاری و جابه جایی ان‌ها را انجام می‌دهد.

نهال‌های بلوط‌ها باید در سایه باشند و نور افتاب به ان‌ها مستقیم نخورد

علاقه او به نهالهایش تا ان حد است که می‌گوید هم انقدر که بچه هایش را دوست دارد نهال‌ها را هم دوست دارد.

 
بلوط گونه غالب ۵۷۰ هزارهکتار از عرصه‌های جنگلی استان کرمانشاه را تشکیل می‌دهد

جنگل‌های زاگرس که یکی از مهمترین رویشگاه‌های بلوط ایرانی در کشور است درطبقه جنگل‌های نیمه خشک است و با حدود پنج میلیون هکتار وسعت ۴۰ درصد جنگل‌های ایران را به خوداختصاص داده، این جنگل‌ها بیشترین تاثیر را در تامین آب، حفظ خاک، تعدیل اب و هوا و تعادل اقتصادی و اجتماعی در کشور دارد، اما هر ساله صد‌ها هکتار‌ از ان‌ها سهوی و عمدی در اتش نابود می‌شود.

 
اقدامات اقای احمدی در حالی است که به گفته سنجری سرپرست یگان حفاظت اداره کل منابع طبیعی استان امسال ۱۱۴ هکتار از مراتع و درختان استان در اتش سوخته است که عامل اصلی ان در ۹۸ درصد موارد انسانی است. او می‌گوید: معمولا این اتش سوزی‌ها را گردشگران به صورت سهوی به راه می‌اندازند.

این طرفدار طبیعت می‌گوید: اگر هر کدام از ما همین امروز یک بذر بلوط در خاک بگذاریم، بعد از مدتی جوانه می‌زند. اما این جوانه بعد از چهار پنج سال تنها به اندازه ۷۰ سانتیمتر رشد می‌کند و ۴۰ سال طول می‌کشد تا بتواند بلوط بدهد، اما همین بلوط پربار در یک چشم به هم زدن بر اثر بی توجهی عده‌ای نابود می‌شود.

کم کم به فصل پاییز نزدیک می‌شویم او با کمک تعدادی از دوستانش نهال را به مناطق کوهستانی گهواره در شهرستان دالاهو می‌برد تا انجا کاشته شوند، نهال‌ها را معمولا زیر درختان بزرگ بلوط می‌کارند تا از سایه این درختان برای رشد استفاده کنند. ان‌ها از صبح ساعت هفت شروع به کار کرده اند و حالا ساعت چهارده شده است انگار خستگی برای این مردان معنا ندارد نهال‌ها که کاشته شد حالا نوبت آبیاری نهال‌هایی است که از سال‌های گذشته کاشته شده اند و اکنون تبدیل به درختانی کوچک شده اند.

رودخانه در پایین کوه قرار دارد فاصله‌ی ان تا این ارتفاعات حدود سه کیلومتراست ان‌ها با هر وسیله ممکن اب را به ارتفاعات می‌برند در میان کوهسار اب که به علف‌های خشک می‌رسد بویی خاص فضا را در بر می‌گیرد.

در میان درخت بلوط کبکی کنار سه جوجه اش پناه گرفته اقای احمدی می‌گوید یکی از برنامه‌های ما مراقبت از کبک‌ها و سایر گونه‌های جانوری از جمله سنجاب است که با نگهبانی و اقدامات فرهنگی و به کمک بزرگان منطقه از این موجودات محافظت می‌کنیم و خوشبختانه مردم هم به خوبی با ما همکاری می‌کنند تا جایی که حالا تعداد کبک‌ها که قبلا خیلی کم شده بود رو به افزایش است.

حالا با تلاش اقای احمدی و دیگر دوستانش ۸ هزار نهال بلوط در کرمانشاه، دالاهو، سرپل ذهاب و قصرشیرین کاشته شده که چهار هزار آن را اقای احمدی به تنهایی کاشته است.

او گاهی از کار عده‌ای در کندن نهالهایش بهت زده می‌شود و می‌گوید: چند روز پیش هنگامی که برای ابیاری نهال‌های سه ساله به منطقه سیاه کمرکرمانشاه رفته بودم نهال‌ها را با چاقو بریده بودند که لحظات سختی برایم بود.

کم کم غروب از راه می‌رسد و ما به اتفاق اقای احمدی و دیگر دوستانش از ارتفاعات پایین می‌اییم کنار رودخانه انچه برایم دیدنی است تعداد زیاد ماهی‌هایی است که در کف زلال اب شنا می‌کنند، اقای احمدی که در حال تمیز کردن رودخانه از ظروف یک بار مصرف است، می‌گوید: مردم این منطقه ماهی‌ها را صید نمی‌کنند و معتقدند ان‌ها زیبایی اب رودخانه اند و به همین دلیل هم تعدادشان زیاد شده است، اما عده‌ای از گردشگران که کنار رودخانه می‌نشینند متاسفانه رعایت نمی‌کنند و این زباله‌های غیر قابل تجزیه را درون اب رودخانه می‌ریزند.

کم کم هوا رو به تاریکی می‌رود وکار امروز حیدر و دوستانش هم تمام می‌شود و من با خود می‌گویم کاش تعداد افرادی مانند اقای حیدر احمدی بیشتربود.