تغییر سبک زندگی، مهمترین عامل کاهش وزن

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما به نقل از  پایگاه خبری یورک الرت ، مطالعه محققان دانشگاه واریک با همکاری بیمارستان‌های دانشگاهی کاونتری و واریک شایر نشان می‌دهد بین افراد کمتر از ۶۰ سال و آنانی که بین ۶۰ تا ۷۸ سال دارند از نظر شرایط لازم برای کاهش وزن، تفاوتی وجود ندارد و تغییر سبک زندگی برای کاهش وزن و کم کردن میزان چاقی، به سن و سال ربطی ندارد.
محققان می‌گویند یافته‌های آن‌ها به جامعه کمک می‌کند که برنامه‌های کاهش وزن را در افراد سالخورده نیز به راحتی اجرا کند و به افسانه‌های رایج، توجهی نکند.
بررسی محققان در موسسه تحقیقات دیابت، غدد و متابولیسم واریک شایر و بر روی ۲۴۲ بیمار که بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۶ به علت چاقی پذیرش شده بودند انجام گرفته است. دکتر توماس باربر سرپرست گروه محققان دانشگاه واریک انگلیس می‌گوید: کاهش وزن در هر سنی اهمیت دارد، ولی در سالخوردگان، مشکلات ناشی از چاقی، بیشتر است و برخی از این مشکلات، ممکن است مرتبط با سن و سال به شمار روند در حالی که با کاهش وزن می‌توان بسیاری از آن‌ها را برطرف کرد؛ برخی تصورات سبب می‌شود سالخوردگان از کاهش وزن خودداری کنند از جمله اینکه آن‌ها فکر می‌کنند کاهش وزن در سالخوردگی میسر نیست یا این برداشت غلط که سالخوردگان نمی‌توانند از طریق رژیم غذایی و ورزش، وزن خود را کم کنند؛ حتی برخی سالخوردگان فکر می‌کنند برنامه‌های کاهش وزن در مراکز درمانی، ابدا برای آن‌ها طراحی نشده است!
 عوامل موثر در ایجاد چاقی شامل عوامل ارثی، پرخوری، تغییر سوخت وساز بافت چربی، کاهش تولید گرما، کاهش فعالیت جسمی بدون کاهش مقدار غذای دریافتی و برخی از داروهاست.
افزایش چربی شکم نیز که به چاقی شکم موسوم است با افزایش خطر بروز بیماری‌های قلبی عروقی همراه است.
محققان بر این باورند که ذخیره اصلی انرژی بدن، چربی است. برخی بیماران از افزایش پیشرونده وزن شکایت می‌کنند، حال آنکه مقدار غذای دریافتی آن‌ها افزایش نیافته است. باید گفت که چنین وضعیتی کاملاً امکان پذیر است. کاهش پیشرونده توده عضلانی بدن که با افزایش سن روی می‌دهد، امری اجتناب ناپذیر است.
در عین حال به دلیل کاهش توانایی بدن در سوزاندن چربی ها، وزن افزایش می‌یابد. در این حالت اگر مقدار کالری دریافتی به میزان قبلی باقی بماند، به ناچار افزایش وزن خواهیم داشت که بیشتر از چربی تشکیل شده است؛ بنابراین تولید انرژی کاهش می‌یابد و برای جبران انرژی از دست رفته نیاز به دریافت مقدار بیشتری ماده غذایی خواهد بود.