وزیر کشور: سرمایه گذاری در پژوهش و نوآوری امری راهبردی در جهان معاصر تلقی میشود و انجام پژوهش در فرآیند تصمیم گیری و سیاست گذاریها ضروری است.
وی ادامه داد: پژوهش به عنوان یک الزام با اهمیت در فرآیند تصمیم سازی و تصمیم گیری و سیاست گذاری؛ از نمودهای عینی حرکت در مسیر پیشرفت و تحمل در جهان کنونی به شمار میرود.
تاکیدهای مقام معظم رهبری بر ضرورت پژوهش، نوآوری و ابلاغ سیاستهای کلی علم و فناوری توسط ایشان مسیر روشن و هموار برای پیشرفت کشور در این زمینه ترسیم نموده و نام گذاری یک هفته در تقویم کشور به نام هفته پژوهش و نوآوری و برگزاری جشنوارههای علمی نشان از اهمیت این موضوع در نگاه سیاست گذاران و تصمیم گیران در سطوح ملی و محلی دارد و فرصت مناسبی است با بهره گیری از پژوهش در مسیر آسیب شناسی سیاستهای موجود و تلاش برای ارتقای آن حرکت کنیم و زمینه گسترش، نهادینه سازی و فرهنگ سازی در حوزه پژوهش و نوآوری فراهم شود.
رحمانی فضلی تصریح کرد: خوشبختانه دو سال است که دو رویداد مهم علمی به صورت مشترک برگزار میشود یکی جشنواره پژوهش و آموزش در مدیریت شهری و روستایی که هفتمین دوره خود را پشت سر میگذارد و ۵ دوره قبلی آن توسط سازمان شهرداریها و دهیاریهای کشور برگزار شده بود و دیگری جشنواره پژوهش و نوآوری در مدیریت شهری تهران است که دوازدهمین دوره آن در حال برگزاری است.
وزیر کشور گفت: تلفیق این دو جشنواره فرصتی را فراهم کرده که علاوه بر استفاده از تجربیات قبل هر دو رویداد از تجمیع توان علمی کلیه دستگاه علمی نیز استفاده و گام مثبتی برای بهره برداری هر چه سریعتر و بیشتر و بهتر از دستاوردهای پژوهشی برداشته شود.
وی ادامه داد: یکی از نکات قوت این جشنواره اختصاص محور ویژه آن به تاب آوری شهری بوده است چرا که حدود ۷۵ درصد از جمعیت ایران در مناطق شهری سکونت دارند و این جمعیت سهم مشابهی در تولید ناخالص داخلی و اقتصاد کشور دارد.
رحمانی فضلی افزود: لذا حفظ عملکرد شهرها در وقوع بحران یا بازگشت آنها به شرایط عملکرد در بازه کوتاه بسیار ضروری است به ویژه که در یک سال اخیر با شیوع جهانی بیماری کرونا جوامع شهری و روستایی درگیر شدند و وجوه مختلف زندگی انسانی از اقتصادی و فرهنگی گرفته تا ابعاد اجتماعی و خانوادگی همگی تحت شعاع قرار گرفته است.
وزیر کشور خاطرنشان کرد: رویکرد پژوهش و بکارگیری یافتههای آن برای ارتقای تاب آوری شهرها و انسانها اهمیت دو چندانی پیدا کرده و این همه گیری بیماری که هنوز با راهکار پزشکی قاطعی همراه نشده؛ مصداق بارزی از یک مسئله جهانی است که باید با راهکارهای محلی به پاسخگویی آن پرداخت و مسیر یافتن این راهکارهای محلی از پژوهش عبور میکند.