آشنایی با سعید رشاد از شهدای والامقام خوزستان

 

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای استان خوزستان، سعید رشاد در یکم فروردین سال ۱۳۴۵ در شهرستان دزفول به دنیا آمد و در کنار پدری که با حقوق اداره پست امرارمعاش می‌کرد، پرورش یافت و بزرگ شد.

 

هنوز چند بهار از عمر والامقام نگذشته بود که از نعمت پدر محروم شد و از کودکی گرد یتیمی بر چهرة معصومش نشست، اما از آنجاییکه مادر صبورش اداره زندگی را به دست گرفته بود، با رسیدن به سن تحصیل وارد حوزه علم آموزی شد و با گذراندن مقاطع ابتدایی و راهنمایی وارد دوره متوسطه شد و تا پایان این دوره در رشته ریاضی تحصیل کرد، لکن به دلیل مشاغل فراوان موفق به دریافت مدرک دیپلم نشد.

 

دوران نوجوانی شهید رشاد همزمان بود با خیزش قیام مردم مسلمان ایران و انقلاب اسلامی، آنگاه که وی با نام امام خمینی (ره) آشنا شد، دیگر خود را نمی‌شناخت و خود را وقف انقلاب و نهضت و قیام اسلام کرد.

 

 

وی خود را وقف محرومان و مستمندان کرده بود. شب و روز سعی و تلاشش این بود تا گره‌ای از مشکلات آنان باز کند. آنچه که سعید در کار خود حساسیت ویژه‌ای به آن نشان می‌داد توجه خاص به کودکان بی سرپرست و یتیم بود و سعی می‌کرد به هرگونه که شده غبار غم و گرد یتیمی را از چهره آنها بزداید.

 

ایشان انسان کامل و نمونه اخلاق نیکو بود بطوری که باعث می‌شد تا هر کس در اولین برخورد با وی شیفته اخلاق او شده و جذبش شود. کمتر حرف می‌زد و بیشتر اهل عمل بود. سکوت معنادار، متانت و احسان نیز از دیگر ویژگی‌های برجسته اخلاقی ایشان بود، بطوریکه این ویژگی زبانزد دوستان و آشنایان بود. به خواندن نماز اول وقت در مسجد مقید بود و همچون تشنه کامی با حضور در جلسات قرائت قرآن خود را از چشمه سار زلال وحی و نبوت و احکام نورانی اسلام سیراب می‌کرد.

 

 

همزمان با تشکیل نیرو‌های عظیم بسیج و آغاز جنگ تحمیلی، فعالیت ایشان از جنب و جوش بیشتری برخوردار شد و از همان ابتدا جذب بسیج شد تا حفاظت و پاسداری از انقلابی را که با خون صد‌ها شهید گلگون کفن به ثمر نشسته بود به عهده گیرد. لیاقت و شایستگی ایشان در انجام مسئولیت‌ها باعث شد تا در رده‌های بالای بسیج سپاه پاسداران مشغول شود.

 

وی حضور در جبهه را یک تکلیف الهی می‌دانست و به همین دلیل بصورت داوطلب عازم جبهه‌های حق علیه باطل شد و در مناطق عملیاتی کرخه، رمضان، کوشک حاضر شد تا به فرمان و ندای رهبر خود لبیک گوید.

 

 

پس از پایان جنگ تحمیلی، شور و شوق خدمت به مردم به ویژه مستمندان باعث شد تا به کمیته امداد امام خمینی شهرستان دزفول بپیوندد و تلاش مقدس خود را در جبهة دیگری ادامه دهد. همگام با سربازان گمنام جبهة محرومیت زدائی تلاش و کوشش خود برای زدودن فقر از جامعه و دستگیری و کمک به محرومان را آغاز کرد. همیشه تلاش و همت خود را صرف خدمت به این قشر از جامعه می‌کرد و با رضایت آنها، رضایت خداوند سبحان را بدست می‌آورد. برای او خدمت به محرومان زمان و وقت معنا و مفهومی نداشت. چه شب‌ها که غذا و توشه‌ای تهیه می‌کرد و همچون مولا و مقتدای خود حضرت علی (ع) به در خانة مستمندان می‌رفت تا حوائج آنها را برطرف سازد و شکم گرسنه‌ای را سیر نماید.

 

 

علیرغم اینکه اغلب وقت خود را در رسیدگی به حل مشکلات مددجویان صرف می‌کرد و مسئولیتهایی، چون مسئول درمان، مسئول آمار و اطلاعات کمیته امداد امام خمینی (ره) دزفول را به عهده داشت، اما از بسیج و سازماندهی نیرو‌ها نیز غافل نبود و لذا با شایستگی که داشت فرماندهی بسیج اداره کمیته امداد امام خمینی (ره) به وی واگذار شده بود.

 

 

شوق خدمت به محرومان در ایشان آن چنان جوشان بود که حتی تا یک روز قبل از شهادتش برای تهیه دارو‌های کمیاب برای نیازمندان با یکی از مراکز درمانی خارج از دزفول هماهنگی بعمل آورده بوده تا از آن جا داروی مورد نیاز آنها را تهیه کند.

 

سرانجام پس از یک ماه عبادت و بندگی خدا در ماه مبارک رمضان و در آستانه بیستمین فجر انقلاب اسلامی ۱۳ بهمن ۱۳۷۶ درحالیکه همراه تنی چند از اعضاء کمیته امداد امام خمینی (ره) پس از زیارت دانیال نبی (ع) در شوش، برای بازدید از مناطق عملیاتی فتح المبین عازم منطقه غرب کرخه شده بودند بر اثر انفجار مین بجای مانده از دوران ۸ سال دفاع مقدس به همراه ۳ تن از همکارانش مظلومانه به شهادت رسید. مزار ایشان در بهشت علی دزفول واقع است.