اندر احوالات سینمای طنز این روزهای کشور؛ به کجا چنین شتابان؟!

قصه، نقاط عطف، ساختار سینمایی، فرم و... حداقل‌های یک فیلم است که بعضی از آثاری که در حال اکران هستند از آن‌ها بی بهره اند.

برای مثال یکی از فیلم هایی که اتفاقا این روز‌ها صدر نشین گیشه است نه سر دارد و نه ته!بسیاری از اتفاقاتی که در فیلم می‌افتد اگر حذف شود هیچ لطمه‌ای به فیلم نمی‌زند، چون فیلم قصه‌ای یک خطی دارد که کارگردان در دو فیلم سینمایی کشش داده است؛ و از آنجایی که دست کارگردان در ایجاد موقعیت‌های کمدی خالی بوده است، دست به دامان الفاظ، بازی‌های بازیگران و ترانه‌های نامتعارف شده است تا در برهوت امید در سینما با موسیقی‌های دم دستی و دیالوگ‌های سطحی خنده را به لب مخاطب بیاورد.

تنها نقطه قوت این فیلم گریم و لباس بازیگران است؛ حتی بازیگرانی که معمولا در کار‌های قبلی خوش درخشیدند در این فیلم ضعیف ظاهر شده‌اند و شاید اصلی‌ترین دلیل آن همان فیلمنامه ضعیف باشد.

این اولین فیلم کمدی ضعیفی نیست که در سال ۹۶ به اکران در آمده و با وجود اینکه کمتر از سه ماه از شروع سال گذشته است، پنج فیلم کمدی به نمایش در آمده که هیچکدام جای دفاع ندارند.

انگار پس از اکران چند فیلمی که با شوخی‌های سطحی و طنز کلام به فروش خوبی دست پیدا کرده اند تهیه کنندگان و کارگردانان دیگر علاقه‌ای به سخت کردن کار خود با ساختن کمدی‌های ارزشمند ندارند و با استفاده از یک فرمول مشخص فیلم هایی می‌سازند که گا‌ها در شان نام کارگردان و مخاطبان هنر هفتم نیست.

مردم هم که از هیاهوی بیرون به صندلی‌های آرام سینما‌ها پناه می‌آورند تا فضای جدیدی را تجربه کنند؛ در نبود کمدی ارزشمند چاره‌ای جز دیدن اینگونه فیلم‌ها ندارند و عوامل فیلم فکر می‌کنند دلیل فروش بالا کیفیت فیلمشان بوده است و باز هم اینگونه فیلم‌ها را می‌سازند.

این یک حقیقت است که دل سینما دوستان برای «مومیایی ۳»، «نان، عشق، موتور ۱۰۰۰»، «لیلی با من است» و ده‌ها کمدی دیگری که افزون بر شاد کردن مردم، آن‌ها را از نظر فکری دست خالی به بیرون سینما نمی‌فرستاد تنگ شده است و منتظر بازگشت طنز حکیمانه به سینما هستند.

از آنجایی که همواره فیلم‌های کمدی مخاطبان زیادی دارند ساخته شدن فیلم هایی بی کیفیت و سطح پایین در این گونه می‌تواند با ذائقه سازی در مخاطبان ضربه عمیقی به سینما بزند.