مصرف آنتي‌بيوتيک‌ خوراکي،خطر ابتلا به سنگ‌ کليه را افزايش مي‌دهد

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صداوسیما، محققان علوم پزشکی در بیمارستان کودکان فیلادلفیا در آمریکا اعلام کردند مصرف آنتی بیوتیک‌های خوراکی خطر ابتلا به سنگ‌های کلیوی را افزایش می‌دهد و با اینکه این خطر به مرور کاهش می‌یابد ولی تا سال‌ها بیمار را تهدید می‌کند.
تاکنون بیشترین علت توصیه به مصرف نکردن بی رویه آنتی بیوتیک ها، ایجاد مقاومت در برابر آن‌ها بوده است ولی مطالعه جدیدی از محققان در شماره اخیر نشریه انجمن نفرولوژی آمریکا American Society of Nephrology منتشر شده که نشان می‌دهد مصرف آنتی بیوتیک‌های خوراکی، خطر ابتلا به سنگ‌های کلیوی را نیز افزایش می‌دهد. دکتر گئورگی تاسیان سرپرست گروه محققان می‌گوید به دلایلی که برای ما ناشناخته است شیوع سنگ‌های کلیوی در سی سال اخیر به میزان ۷۰ درصد افزایش داشته است و نسبت آن در کودکان و بزرگسالان، غیر متناسب است. این محققان ارتباط بین مصرف آنتی بیوتیک‌های خوراکی و ابتلا به سنگ‌های کلیوی را در ۶۴۱ مورد مطالعه پیشین بررسی کردند.
این مطالعات بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۵ در انگلیس انجام گرفته اند و بر روی بیش از ۱۳ میلیون نفر بزرگسال و کودک اجرا شده اند. گروه محققان تعداد ۲۵ هزار و ۹۸۱ بیمار مبتلا به سنگ‌های کلیوی را با ۲۵۹ هزار و ۷۹۷ فرد سالم مقایسه کردند.
محققان دریافتند مصرف آنتی بیوتیک‌های خوراکی از پنج کلاس مختلف در گروه مورد مطالعه، خطر ابتلا به سنگ‌های کلیوی را بین ۱/۳ تا ۲/۳ برابر افزایش می‌دهد. برخی از این آنتی بیوتیک‌ها به خانواده سولفاها، سفالوسپورین ها، فلوروکینولون ها، نیتروفورانتوئین‌ها و خانواده پنی سیلین متعلق بودند. محققان می‌گویند خطر ابتلا به سنگ‌های کلیوی به دنبال مصرف آنتی بیوتیک‌های خوراکی، بین سه تا پنج سال بعدی باقی خواهد ماند و هر قدر سن بیمار کمتر باشد، این خطر بیشتر است.
به گزارش پایگاه خبری یورک الرت در اینترنت، «آنتی‏ بیوتیک» یا پادزیست دارویی است که باکتری‏‌ها و دیگر موجودات میکروسکوپی بیماری زا را از بین می‏ برد. این دارو‌ها به بدن کمک می‏ کنند به مقابله با بیماری‏‌ها بپردازد؛ از این رو از آن‌ها برای درمان بسیاری از بیماری‏‌ها استفاده می‏شود. واژه آنتی بیوتیک از «آنتی‏ بیوسیز» گرفته شده است. آنتی به معنی «ضد» و بیوسیز به معنی «زیست» است. آنتی بیوتیک ‏ها فقط انواع معینی از موجودات میکروسکوپی (مثل باکتری‏ها) را از بین می‏ برند. در واقع آنتی‏ بیوتیک‏ها مواد شیمیایی‏ اند که از برخی موجودات ذره ‏بینی مثل باکتری و کپک و یا برخی از گیاهان به دست می‏آیند. عصر استفاده از آنتی ‏بیوتیک از حدود سال ۱۹۲۸ میلادی با کشف نوعی «پنی ‏سیلین» توسط «سرالکساندر فلمینگ» آغاز شد. پنی ‏سیلین در درمان ذات‏ الریه سرفه التهاب گلو، کورک‏ها، زخم‏ها و ... موثر است. «استرپتومایسین» نوع دیگری از آنتی‏ بیوتیک است که برای درمان بیماری سل استفاده می‏شود.
انواع گوناگون آنتی‏ بیوتیک‏ها از جمله «آمپی‏سیلین» «تتراسیکلین»، و ... برای بهبود و درمان بیماری ‏های گوناگون مورد استفاده قرار می‏ گیرند. امروزه بیش از ۸۰ نوع آنتی ‏بیوتیک شناخته شده وجود دارد. برخی از این دارو‌ها فقط گونه‏‌های خاصی از موجودات ذره‏ بینی را از بین می‏ برند؛ در حالی که برخی دیگر طیف وسیعی از انواع مختلف باکتری‏ها را نابود می ‏کنند. دانشمندان هنوز به درستی از نحوه عملکرد آنتی‏ بیوتیک‏ها بر ضد عوامل بیماری زا آگاه نیستند. برخی از محققین معتقدند که آنتی‏ بیوتیک‏ها از رسیدن اکسیژن به میکرب‏‌های بیماری زا جلوگیری می‏کنند و در نتیجه موجب مرگ آن‌ها می‏ شوند. برخی دیگر می‏ گویند آنتی‏ بیوتیک‏ها مانع تغذیه میکرب ‏ها از بدن می‏شوند؛ به این ترتیب میکرب‏‌ها در نتیجه فقدان مواد غذایی می‏ میرند.
به هر حال آنتی بیوتیک‏ها به هر صورت که عمل کنند، موجب از بین رفتن عوامل بیماری زا می‏ شوند. هر ساله میلیون‏ها بیمار در سراسر جهان با استفاده از این دارو‌ها بهبود می‏ یابند. در سال ۱۹۳۰ میلادی ۲۰ تا ۸۵ درصد مرگ و میر‌ها در آمریکا‏ ناشی از ابتلا به بیماری ذات‏ الریه بود. در سال ۱۹۶۰ میلادی این میزان به پنج درصد رسید. مرگ و میر‌های ناشی از بیماری حصبه نیز از ده درصد به دو درصد کاهش پیدا کرد. آنتی ‏بیوتیک‏ها برای درمان بیماری‏هایی مثل عفونت گلو، تب روماتیسمی و ... نیز به کار می‏رود.
البته این دارو‌ها اثرات نامطلوبی نیز دارند. مثلاً ممکن است باعث ایجاد حساسیت شوند. در چنین حالتی، کهیر یا علایم دیگری در بدن ظاهر می‏شود. گاهی اوقات حساسیت و واکنش بدن نسبت به این دارو‌ها چنان شدید است که منجر به مرگ بیمار می‏ شود. آنتی‏ بیوتیک‏ها در برخی از افراد موجب بروز بیماری ‏های دیگری می ‏شوند.