در مذاکرات اردوغان و پوتین چه کسی چه دستاوردی داشت؟

   به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما‏‏؛ روزنامه جمهوریت (ارگان حزب جمهوری خلق) ترکیه در مقاله‌ای با عنوان ”در مسکو چه کسی چه دستاوردی داشت“ به قلم باریش ”دوست ار“ استاد دانشگاه نوشت: نتیجه مثبت مذاکرات اردوغان و پوتین در مسکو، برقراری آتش بس در ادلب بود. ترکیه، روسیه و دمشق از این نتیجه حاصله خشنود هستند. اما روسیه، برگ برنده بیشتری در اختیار گرفت. زیرا:
۱- ترکیه اصرار کرد که مذاکرات انجام گیرد و پوتین چندان مایل به مذاکره نبود. ترکیه نتوانست درباره کشته شدن ۳۴ سرباز ترک از روسیه بازخواست کند. برتری روانی و رفتار تهاجمی در اختیار روسیه قرار گرفت و ترکیه ناچار شد که از مواضع خود عقب نشینی کند.
۲- در توافق نامه مسکو؛ بدون تفکیک گروه‌های میانه رو و تندرو، تاکید شد، مسکو و دمشق با همه گروه‌هایی که تروریست اعلام می‌کنند، مبارزه خواهند کرد. این وضعیت خوشایند آمریکا نیست. زیرا آمریکا از گروه تروریستی هیئت تحریر الشام (جبهه النصره سابق) حمایت می‌کند.
۳- نیروی نظامی سوریه با حمایت روسیه کنترل بزرگراه حلب به لاذقیه را تحت کنترل خود گرفت. ترکیه استقرار نیروی نظامی سوریه را در این گذرگاه پذیرفته است. ترکیه همچنین طرح گشت نظامی مشترک ترک و روس را در حومه سراقب که مکان درگیری‌های شدید بود پذیرفت.
۴-ترکیه اصرار داشت که نیرو‌های ارتش سوریه به مواضع قبلی خودباز گردند. اما از این درخواست خود چشم پوشی کرد. خلوصی آکار وزیر دفاع ترکیه گفته بود: تا موقعی که که بشار اسد سرنگون نشود، ارتش ترکیه در سوریه باقی خواهد ماند.
سلیمان سویلو وزیر کشور نیز گفته بود: ما در عزاز، جرابلس و مارد؛ فرماندار، رئیس پلیس و فرمانده ژاندارمری تعیین کردیم.
اما ترکیه در توافقنامه مسکو ناچار شد، استقلال، تمامیت ارضی، حاکمیت ملی سوریه را به رسمیت بشناسد و ضامن آن باشد. وزیر امور خارجه ترکیه نیز به جای واژه ”رژیم“ ناچار شد واژه ”جمهوری عربی سوریه“ را به کار بگیرد. رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه از سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه روسیه سئوال کرد که آیا با بشار اسد نیز گفتگو کرده اند ویانه؟
۵- ترکیه ادامه استقرار نیرو‌های ارتش سوریه را در مناطقی که پیشروی کرده بود پذیرفت. نیمی از ۱۲ پاسگاه دیده بانی ارتش ترکیه در مناطق تحت حاکمیت ارتش سوریه قرار گرفت. این پاسگاه‌ها تنها مسئول دیدبانی برای حفظ آتش بس هستند.
ترکیه و روسیه می‌دانند که گروه‌های تروریستی در منطقه ادلب ممکن است دست به حملات توطئه آمیز بزنند. به این سبب، اعلام کردند که عملیات مشترک علیه تروریست‌ها انجام خواهند داد. آمریکا که بزرگترین حامی گروه‌های تروریستی در ادلب است، از این توافقنامه ناراحت شده است.
۷- ایران در مذاکرات مسکو که میان اردوغان و پوتین انجام گرفت، شرکت نداشت. روسیه به نمایندگی دولت سوریه مذاکره کرد. ترکیه به علت طراحی و تدوین سناریوی اشتباه در قبال سوریه، به رغم اینکه به مانور‌های مختلف دست زد، اما به نتیجه مطلوب خود دست نیافت. تاوان سیاست خارجی اشتباه حزب حاکم را سربازان ترکیه با فدای جان خود پرداخت کردند. در شرایطی که حریم هوایی در ادلب بر روی نیروی هوایی ترکیه بسته بود، اعزام نیروی پیاده نظام ترکیه به ادلب نتوانست در مقابل روسیه به نتیجه مورد نظر دست یابند. البته در سیاست داخلی حماسه سرایی و رجزخوانی تا حدودی موثر بود. اما در سیاست خارجی دست زدن به بلوف در مقابل روس‌ها کارساز نبود.
نتیجه حاصله این است که در سیاست خارجی، حرکت پاندولی حکومت آنکارا بین روسیه و آمریکا، نشان داد حکومت آنکارا ثبات سیاسی قدرتمند و سیاست موازنه قوای موفق را نیز در اختیار ندارد. مذاکرات روسای جمهور ترکیه و روسیه در مسکو این واقعیت را پیش روی افکار عمومی قرار داد.