لطفت بی انتهاست، معصومه...

از هر دری از این درهای بهشتی که وارد می شویی و می گویی «السلام علیکِ یا عمه ولی الله» می دانی، که پاشنه این در گره گشای مشکلت خواهد بود، اینجا همان صحن و سرایی است که امام صادق (ع) از آن سخن گفته که این بارگاه ما را تا جنت الهی پیش می برد.

اذن دخول را که می خوانی و نگاهت صحن امام رضا(ع) را دوره می کند، می بینی تا چشم کار می کند اینجا کرامت است:

ما اشک می شویم که بارانمان کنی

ما درد می شویم که درمانمان کنی

ما را غریب و بی کس و بی خانمان کنی

تا شب نشین صحن شبستانمان کنی

شفیعه روز جزا

حضرت معصومه (س) 6 سال استاد و معلمش موسی بن جعفر بوده و 21 سال تحت تربیت امام رضا (ع) قرار گرفته است، یاران و مجاوران و زائرانش او را به گلِ زیبای مهر محمدی، زینت شاخسار ولایت، نجمه آسمان امامت، کریمه اهل بیت، آسیه صداقت‌ها، مریم پاکی‌ها، خدیجه مهربانی‌ها و فاطمه خوبی‌ها می شناسند، و جز اینکه چنین کسی می تواند شفیعه روز جزا باشد؟! یکی از واژه های مقدس و آشنا در قاموس دین زیارت است که از آداب دین شمرده می شود و ما در زیارت آن حضرت هم درخواست می کنیم: «ای فاطمه معصومه! برای من نزد خدا درباره بهشت شفاعت کن» و این رستگاری بزرگی است که کسی از آتش جهنم نجات پیدا کند.

بانوی ولی پرور

مسافر طوس و میهمان هفده روزی باغ بابلان(قم) 10 ربیع الثانی سال 201 هجری قمری مسموم و دیده از جهان فرو بست و شیعیان را در ماتم خود به سوگ نشاند.

و امروز تربت پاک این بانوی بزرگوار اسلام قبله گاه قلوب ارادتمندان به اهل بیت علیهم السلام و دارالشفای دلسوختگان عاشق امامت شد. بانویی که با قدم هایش به سرزمین کویری قم زندگی بخشید و در رگ ایرانیان، خون حمایت از ولایت را جاری ساخت.