میکروچیپ چیست؟

در آینده ممکن است انسان‌ها میکروچیپ‌هایی داشته باشند که بسیاری از وظایف روزانه شان را برایشان انجام دهند. خودرو‌ها ممکن است روزی بتوانند به مالک شان نزدیک شوند.

به گزارش گروه وب گردی خبرگزاری صدا و سیما، طراحان می‌کوشند همه مرز‌ها را بردارند تا میکروچیپ‌هایی با مدار کامل کوچک تر، ارزان‌تر و ساده تری بسازند. اما ممکن است به زودی امکان ساختن ترانزیستور‌های کوچک‌تر روی چیپ‌های مدار کامل غیرممکن شود. مواد اولیه و طرح‌های جایگزینی مورد نیاز است تا چیپ‌ها روند بهبودیشان را ادامه دهند.

ایمپلنت (کاشت) میکرو تراشه در انسان (به انگلیسی: (Microchip implant (human) معمولاً یک دستگاه مدار مجتمع یا فرستنده RFID است که در شیشه سیلیکات قرار گرفته و در بدن انسان کاشته می‌شود. این نوع کاشت زیر پوستی معمولاً دارای یک شماره شناسه منحصر به فرد است که می‌تواند با اطلاعات موجود در یک پایگاه داده خارجی مانند شناسایی شخصی، اجرای قانون، سابقه پزشکی، داروها، آلرژی‌ها و اطلاعات تماس مرتبط باشد.

 

طراحان می‌کوشند همه مرز‌ها را بردارند تا میکروچیپ‌هایی با مدار کامل کوچک تر، ارزان‌تر و ساده تری بسازند. اما ممکن است به زودی امکان ساختن ترانزیستور‌های کوچک‌تر روی چیپ‌های مدار کامل غیرممکن شود.
مواد اولیه و طرح‌های جایگزینی مورد نیاز است تا چیپ‌ها روند بهبودیشان را ادامه دهند. نانووایرها، گرافین، ذرات کوانتوم و مولکول‌های بیولوژیکی می‌توانند نسل‌های جدیدی از چیپ‌ها را تولید کنند که از بهترین‌های امروزی قوی ترند. این‌ها بخشی از پیش بینی‌هایی است که از آینده میکروچیپ‌ها ارایه شده است. میکروچیپ‌ها نیمه هادی‌های کوچکی هستند که در دل بسیاری از وسایل الکترونیکی‌ای که ما می‌شناسیم شامل رایانه ها، سل فون‌ها و حتی اجاق‌های مایکروویو جا دارند.

میکروچیپ مدارکامل، یک سری اجزای الکترونیکی به هم متصل شده مانند ترانزیستور‌ها و مقاومت‌ها هستند که روی یک چیپ ریز از یک ماده نیمه هادی مثل سیلیکون یا ژرمنیوم حک شده است.

اولین میکروچیپ با همکاری رابرت نویس و جک کیلبی در سال ۱۹۵۸ اختراع شد. با این که آن‌ها در شرکت‌های مختلفی کار می‌کردند، ولی برای ایجاد انقلابی در صنایع الکترونیک فعالیت این دو نفر در این دو شرکت به هم متصل شد. اولین میکروچیپی که ساخته شد یک ترانزیستور و سه مقاومت و یک خازن داشت.

 

درحالی که میکروچیپ‌های امروزی بیش از ۱۲۵ میلیون ترانزیستور در فضایی کوچک‌تر از یک سکه کوچک دارند. در سال ۱۹۷۵ گوردون مور دانشمند پیشرو در علم الکترونیک پیش بینی کرد که پیچیدگی چیپ‌های مدارکامل هر دو سال دوبرابر می‌شود. پیشرفت‌های صنایع هم به ترانزیستور‌های چیپ‌ها اجازه داده تا جمع و جورتر شوند.

 

به طوری که سیگنال‌های الکتریکی باید مسافت کوتاه تری را بپیمایند تا اطلاعات را پردازش کنند. برای صنایع الکترونیک و مشتریانش قانون مور به معنی وسایل رایانه‌ای است که مدام کوچک تر، سریع‌تر و ارزان‌تر می‌شوند. به مدد ابداعات پیوسته در طراحی و ساخت نیمه هادی ها، چیپ‌ها به شکل حیرت انگیزی پیش بینی مور را به حقیقت رسانده اند.

اما حالا مهندسان می‌دانند که ترانزیستور‌ها تنها به اندازه ده‌ها اتم ضخامت پیدا می‌کنند و در این مقیاس احتمالاً قوانین پایه‌ای فیزیک مشکلاتی را ایجاد خواهند کرد. یک مشکل احتمالی که از قرار دادن ترانزیستور‌هایی چنین کوچک و چنین نزدیک به یکدیگر ایجاد می‌شود این است که چیپ‌ها غیرقابل استفاده و هزینه‌ها بسیار گران می‌شوند. گرمای تولید شده هم به قدری بالا می‌رود که خود اجزا را می‌سوزاند.

 

کوچک شدن میکروچیپ‌ها تا همین حالا هم مزایای بسیاری داشته و ابداعات زیادی را موجب شده اند که فراتر از جا گرفتن صرف در ابزار الکترونیکی است. آن‌ها حتی در داخل بدن موجودات زنده بیولوژیکی هم جا داده می‌شوند. به این ترتیب میکروچیپ‌ها به عنوان وسیله‌ای برای نجات زندگی موجودات زنده مورد استفاده قرار می‌گیرند. دستگاه‌های تنظیم کننده ضربان قلب میکروچیپ‌هایی را برای نگهداشتن زمان مورد استفاده قرار می‌دهند.

 

قلب‌های مکانیکی خودشان از دستگاه‌های تنظیم کننده قلب استفاده می‌کنند تا به طور کامل عملکرد یک قلب بیولوژیکی را داشته باشند. بسیاری از مالکان حیوانات خانگی هم میکروچیپ‌ها را به حیواناتشان متصل می‌کنند.

اگر حیوان گم شود و به نحوی به کلینیک‌های دامپزشکی یا حمایت از جانوران رسانده شود، یکی از اولین کار‌هایی که کارکنان این مراکز انجام می‌دهند، اسکن حیوان است تا ببینند که آیا میکروچیپ دارد یا نه. میکروچیپ نام مالک و اطلاعات تماس با مالک را آشکار می‌کند.

 

همچنین بعضی از مردم میکروچیپ‌ها را وارد بدن خودشان می‌کنند، اگر آن‌ها از ارایه اطلاعات مربوط به خودشان ناتوان شوند و به بیمارستان نیاز پیدا کنند، تاریخچه کامل پزشکیشان را در داخل یک میکروچیپ در داخل بدنشان دارند. این اطلاعات به سادگی می‌تواند اسکن شود و اطلاعات برای دکتر‌ها دانلود شود تا آن‌ها به فراخور اوضاع تصمیم بگیرند.

حتی در آینده ممکن است انسان‌ها میکروچیپ‌هایی داشته باشند که بسیاری از وظایف روزانه شان را برایشان انجام دهند. خودرو‌ها ممکن است روزی بتوانند به مالکشان نزدیک شوند. در‌های خانه‌ها ممکن است تنها با کلیدی که میکروچیپ برنامه ریزی شده دارد باز شود و.

 

۱۹۹۸ - اولین آزمایشات با کاشت شناسائی فرکانس رادیویی (RFID) در سال ۱۹۹۸ توسط دانشمند بریتانیایی کوین وارویک انجام شد. از کاشت وی برای بازکردن درها، روشن کردن چراغ‌ها و ایجاد خروجی کلامی در داخل ساختمان استفاده شد. پس از نه روز کاشت برداشته شد و از آن زمان در موزه علوم لندن نگهداری می‌شود.

۲۰۰۴–۱۸ مارس ۲۰۰۴ - نوکیا، فیلیپس (اکنون تحت NXP Semiconductors) و سونی انجمن NFC را تأسیس کردند، یک صنعت غیرانتفاعی برای پیشرفت استفاده از تعامل بی‌سیم NFC در الکترونیک مصرفی، دستگاه‌های تلفن همراه و رایانه‌های شخصی شکل گرفت.

 

استاندارد‌ها شامل چهار نوع برچسب متمایز هستند که سرعت و قابلیت‌های مختلف ارتباطی را شامل انعطاف‌پذیری، حافظه، امنیت، حفظ داده‌ها و مقاومت در برابر نوشتن ارائه می‌دهند. NFC Forum از نرم‌افزار NFC برای اطمینان از قابلیت همکاری بین دستگاه‌ها و سرویس‌ها، پیاده‌سازی و استانداردسازی می‌کند.

۲۰۰۵ - در اوایل مارس ۲۰۰۵ علاقه‌مندی Amal Graafstra یک ترانسپوندر RFID محصور در bioglass EM ۴۱۰۲، ۱۲۵ khz را در دست چپ خود کاشت. این سیستم با دسترسی به سیستم کنترل دسترسی به دفتر وی استفاده شد. بلافاصله پس از آن در ژوئن ۲۰۰۵ او یک فرستنده HITAG S ۲۰۴۸ پیشرفته‌تر با فرکانس پایین کاشت.

 

در سال ۲۰۰۶ او کتاب RFID Toys را تألیف کرد، Graafstra از ایمپلنت‌های خود برای دسترسی به خانه اش، بازکردن در‌های اتومبیل و ورود به رایانه خود استفاده می‌کند. با افزایش علاقه عمومی، در سال ۲۰۱۳ وی شرکت biohacking Dangerous Things را تأسیس کرد و اولین ترانسپوندر NFC قابل کاشت در جهان را در سال ۲۰۱۴ تأمین اعتبار کرد. وی همچنین در برنامه‌ها و برنامه‌های تبلیغاتی مختلف از جمله TEDx صحبت کرده و یک اسلحه هوشمند ساخته‌است که فقط پس از خواندن کاشت خود آتش می‌زند.
۲۰۰۹ - در ۱۶ مارس ۲۰۰۹، دانشمند بریتانیایی، مارک گاسون، یک دستگاه کپسول شیشه‌ای RFID را با جراحی در دست چپ خود کاشت. در آوریل ۲۰۱۰ تیم گاسون نشان داد که چگونه یک ویروس کامپیوتر می‌تواند ایمپلنت او را به صورت بی‌سیم آلوده کرده و سپس به سیستم‌های دیگر منتقل کند. گاسون استدلال کرد که با فناوری کاشته شده، جدایی بین انسان و ماشین می‌تواند نظری شود، زیرا این فناوری می‌تواند توسط انسان به عنوان بخشی از بدن او درک شود. به دلیل این پیشرفت در درک ما از آنچه بدن و مرز‌های آن را تشکیل می‌دهد، وی به عنوان اولین انسان آلوده به ویروس رایانه شناخته شد. او قصد ندارد کاشت خود را بردارد.

۲۰۱۴ - در ژوئن ۲۰۱۴، در جریان کنفرانس From Now در ونکوور، کانادا، نیکولاس بدمینتون، برگزار کننده رویداد و آینده نگر، تراشه xNT را روی دست چپ خود روی صحنه نصب کرد که آمال گرافترا (bialhacker) بود.

۲۰۱۸ - VivoKey Technologies اولین ترانسپوندر‌های NFC قابل کاشت انسان را که از نظر رمزنگاری ایمن است، در سال ۲۰۱۸ توسعه داد. Spark یک دستگاه تزریقی محصور شده در بیوگلاس با ظرفیت ISO / IEC ۱۵۶۹۳ بیتی AES ۱۲۸ بیتی است. Flex One یک عنصر ایمن و بدون تماس قابل کاشت است که قادر به اجرای برنامه‌های جاوا کارت (برنامه‌های نرم‌افزاری) از جمله کیف پول بیت کوین، PGP , OATH OTP , U ۲ F , WebAuthn و ... است. در یک تخت، انعطاف‌پذیر ۷ میلی‌متر در ۳۴ میلی‌متر در ۰٫۴ میلی‌متر قرار دارد پوسته بیوپلیمر. اپل‌ها را می‌توان قبل یا بعد از کاشت در Flex One مستقر کرد.

۲۰۲۰ - در ۲۸ اوت ۲۰۲۰، الون ماسک، مدیر عامل شرکت Neuralink، یک شرکت پادکست زنده ویدیویی را نشان داد که خوکی به نام گرترود را با تراشه رایانه‌ای به اندازه یک سکه در مغز خود به نمایش می‌گذارد تا برنامه‌های بلند پروازانه خود را برای ایجاد یک رابط کاربری مغز به ماشین نشان دهد.
ردیابی حیوانات دارای میکروچیپ

 

بازخوانی شماره میکروچیپ فقط توسط دستگاه‌های اسکنر مخصوص که در اختیار کلینیک‌ها و بیمارستان‌ها وقرنطینه‌های دامپزشکی می‌باشد امکان پذیر است و به هیچ عنوان مانند دستگاه‌های جی پی اس توسط ماهواره قابل ردیابی نیست.

 

کاشت میکروچیپ بصورت دایمی بوده و در مقایسه با سایر روش‌های علامت گذاری حیوانات از قبیل خالکوبی و پلاک‌های گردنی از مزایای بسیاری برخوردار می‌باشد چرا که پلاک‌های گردنی می‌توانند از بدن جدا شوند و در روش خالکوبی همیشه احتمال کمرنگ شدن و یا ناخوانا بودن وجود دارد.

 

ولی میکروچیپ تا پایان زندگی زیر پوست بدون عارضه وجود دارد و هنگام بررسی همانند روز اول کاشت قابل اسکن شدن هستند. همچنین احتمال یافتن حیوانات گم شده‌ای که دارای میکروچیپ هستند بسیار بیشتر از حیواناتی است که فاقد آن هستند.